เสิ่นหานโจวไม่ได้พูดต่อ เขาเดินไปที่ข้างๆ ลู่ซี ทั้งสองคนขีดเส้นใหม่บนแผนที่ที่แผ่ไว้
“หอสังเกตการณ์อยู่ห่างจากประตูหน้าคุกประมาณสี่ร้อยเมตร” นิ้วของเสิ่นหานโจวแตะลงบนแผนที่ “อยู่ทางทิศตะวันออกของคุก สูงสี่ชั้น โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ถ้าโครงสร้างของหอไม่เสียหาย จากบนยอดหอเรามองเห็นประตูหน้าคุกและกำแพงสองข้างได้ทั้งหมด ขณะเดียวกันก็เห็นสนามส่วนใหญ่และทางเข้าอาคารหลักด้านในคุกด้วย”
“จากตำแหน่งที่เราอยู่ตอนนี้ ไปถึงมีสองเส้นทาง เส้นแรก ไปตามถนนหลวงต่อ ถึงทางแยกเลี้ยวซ้าย ผ่านเขตโรงงานร้างเข้าไปใกล้ด้านหลังหอสังเกตการณ์ ข้อดีคือเส้นทางตรง ระยะใกล้ ประมาณสี่กิโลเมตร ข้อเสียคืออาคารในโรงงานหนาแน่น จุดบอดเยอะ เสี่ยงต่อการซุ่มโจมตี เส้นที่สอง เลี้ยวลงใต้จากถนนหลวงแต่เนิ่นๆ อ้อมผ่านทุ่งนาและที่รกร้าง แล้วเข้าใกล้ตัวหอจากทางทิศตะวันออก ระยะทางไกลกว่าประมาณสองกิโลเมตร แต่ทัศนวิสัยเปิดโล่ง เห็นฝูงซอมบี้แต่ไกล”
ลู่ซียืนอยู่อีกด้านของแผนที่ ก้มมองสองสามวินาทีแล้วพูด “ฉันเลือกเส้นที่สอง จุดบอดในเขตโรงงานร้างเยอะเกินไป ถ้าถูกซอมบี้ปิดทางอยู่ข้างใน จะตัดสินใจ ไม่ได้ด้วยซ้ำว่าต้องวิ่งหนีไปทางไหน พื้นที่รกร้างทัศนวิสัยไกล ถึงมีซอมบี้ก็เห็นแต่ไกล และมีพื้นที่อ้อมมากขึ้น”
ฟู่เสินมองลู่ซี “เส้นที่สองปลอดภัยกว่า แต่ถึงบริเวณรอบหอช้าลง หลังมืดแล้วความได้เปรียบด้านทัศนวิสัยบนหออาจลดลง”
“งั้นก็ออกเดินเร็วหน่อย” ซวี่เยวี่ยนพิงกำแพงกอดอก “ออกเดินตอนนี้ ถึงรอบหอตอนฟ้ายังสว่าง จะได้เห็นชัดว่ามันกำลังทำอะไรอยู่ ถ้ารอสังเกตตอนกลางคืน เราจะต้องจัดการกับสิ่งกลายพันธุ์ที่อาจเคลื่อนไหวได้ในตอนกลางคืนในความมืด”