ฟู่เสินก้มตามองเธอ
"ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ถูกยึดก่อนวันสิ้นโลก เมื่อสองปีก่อนมีการปรับปรุงระบบท่อใต้ดิน คนงานก่อสร้างหลายคนเป็นทหารผ่านศึก หลังปรับปรุงเสร็จก็อยู่ต่อเป็นรปภ. หนึ่งในนั้น..."
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดหาคำพูด
"หนึ่งในนั้น ก่อนปลดประจำการเป็นทหารยาม"
ทหารยาม
หน้าที่ของทหารยามคืออะไร?
เฝ้าระวัง ยามรักษาการณ์ ลาดตระเวน เฝ้าประจำที่ของตนโดยไม่ห่างแม้ก้าวเดียว
ถ้าคนคนหนึ่งกำลังเฝ้าโกดังใต้ดินแห่งนี้ตอนไวรัสระบาด แล้วเขาติดเชื้อ กลายเป็นสิ่งกลายพันธุ์ แต่สัญชาตญาณ "เฝ้ายาม" ในกระดูกอาจยังคงอยู่
เขาจะลาดตระเวน
เขาจะกำจัดผู้บุกรุก
เขาจะเฝ้าประตูบานนั้น
เขาจะลากศพไปวางเรียงไว้ เพราะหน้าที่ของทหารยามรวมถึง "การเก็บกวาดพื้นที่" ด้วย
ไป๋อันอันรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งสันหลัง
"ดังนั้น มันเฝ้าอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เพราะมันมองห้างเป็นรังของมัน" เธอพูด "แต่เป็นเพราะมันคิดว่าตัวเองยังปฏิบัติหน้าที่อยู่?"
ฟู่เสินมองเธอแวบหนึ่ง ในแววตามีความแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะคิดได้เร็วขนาดนี้
"อาจจะใช่" เขาพูด "แต่ยังไม่ยืนยัน"
ไป๋อันอันเงียบไปหลายวินาที สมองประมวลภาพนั้นวนไปมา
สิ่งกลายพันธุ์ตัวหนึ่ง สูญเสียสติและจิตสำนึกของมนุษย์ไปแล้ว แต่มันยังเฝ้าสถานที่ที่มันถูกสั่งให้เฝ้าก่อนไวรัสจะระบาด
มันไม่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป มันแค่ปฏิบัติภารกิจสุดท้าย
เธอรู้สึกอึดอัดใจบอกไม่ถูก