ประตูเหล็กของบันไดหนีไฟปิดลงเบา ๆ ด้านหลังกลุ่มคน ส่งเสียงทึบดังอึง
ไป๋อันอันอุ้มพาวพาวเดินตามขบวน ลงบันไดไปเรื่อย ๆ
ฟู่เสินเดินนำหน้า ไฟฉายส่องกวาดไปตามทุกหัวมุมของบันได เสิ่นหานโจวเดินตามหลังเขาสองก้าว มือถือดาบสั้นทหาร ลู่ซีเดินอยู่กลางขบวน ไป๋อันอันอุ้มพาวพาวเดินตามหลังเขา
ถัดไปข้างหลัง คือแรงงานเกือบทั้งหมดที่ยังพอช่วยได้ในฐานที่มั่น ไม่ว่าชายหรือหญิง โอกาสแบบนี้หามาไม่ได้ง่าย ๆ สำหรับพวกเขา แค่ได้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพิ่มอีกถุงก็ถือว่าคุ้มแล้ว
สุดปลายบันไดคือประตูกันไฟที่บานหนึ่งเปิดแง้มไว้
ฟู่เสินหยุดลง เงี่ยหูฟังครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักประตูออกเบา ๆ
แสงไฟฉายส่องเข้าไป ไป๋อันอันจึงเห็นภาพรวมของชั้นใต้ดินชั้นเดียว
ใหญ่กว่าที่เธอคิดไว้
กล่องกระดาษตั้งเรียงรายบนชั้นวาง ข้าวสารถุงแล้วถุงเล่ากองสูงเป็นภูเขาอยู่ที่มุมห้อง น้ำมันพืชถังเรียงรายเป็นระเบียบ ส่องแสงเรืองรองสลัว ๆ ในความมืด
"อย่ายืนงงอยู่ได้" เสิ่นหานโจวเร่ง "เอาข้าวสารกับอาหารกระป๋องก่อน ของกระจัดกระจายไม่ต้องเก็บ ของใช้ไฟฟ้านอกจากไฟฉายกับแบตเตอรี่ไม่ต้องขน เครื่องมืออยู่ตรงนั้น หยิบเอาได้เลย"
เขาชี้ไปที่มุมห้อง กระสอบสานหลายใบและรถเข็นซูเปอร์มาร์เก็ตเก่า ๆ สองคันพาดพิงอยู่กับชั้นวาง
ทุกคนถึงได้รู้สึกตัวแล้วพากันขยับตัว
ไป๋อันอันอุ้มพาวพาวถอยไปใกล้ทางออกของบันไดหนีไฟ แล้วย่อตัวลงนั่งติดกำแพง
ตำแหน่งนั้นห่างจากบริเวณขนย้ายราวสิบเมตร ทั้งมองเห็นความเคลื่อนไหวของทุกคนได้ชัด และไม่ขวางทาง
ลู่ซีเดินตามฟู่เสินกับเสิ่นหานโจวเข้าไปในส่วนลึก ร่างทั้งสามหายเข้าไปในเงามืดระหว่างชั้นวางอย่างรวดเร็ว