ในเขตบีของเมืองนอกฐาน บ้านสองชั้นหลังหนึ่งที่เล็กกว่าเอ-01 เล็กน้อย
ไฟในห้องรับแขกยังสว่างอยู่ บนโต๊ะวางไพ่ที่แจกไปครึ่งทาง วางแก้วน้ำเปล่าไว้หลายใบ ดูเหมือนเพิ่งมีการรวมตัวกันกระจายกันไปไม่นาน
หลินทัวพุ่งเข้ามาจากนอกประตู เกือบสะดุดธรณีประตูจนล้ม
เขาทรงตัวได้ สีหน้าดูเหมือนเพิ่งขุดพบความลับใหญ่โตอะไรสักอย่าง ก้าวยาว ๆ สามก้าวไปที่โซฟา ก้มตัวลงยันเข่าหอบสองที แล้วเงยหน้ามองเหวินจ้านที่กำลังพิงโซฟาอ่านนิตยสารทหารเก่าเล่มหนึ่ง
“หัวหน้า! นายได้ข่าวยัง?” น้ำเสียงของหลินทัวมีความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่ “คนสายรักษาที่เขาลือกันสุด ๆ นั่น เข้าฐานมาช่วงบ่ายวันนี้แล้ว!”
เหวินจ้านพลิกนิตยสารไปอีกหน้า แม้แต่จะเงยตาขึ้นมาก็ไม่ยอม “สายรักษาคนไหน?”
“คนนั้นไง! คนที่เขาลือกันไปทั่ว! รักษากระดูกหักได้ รักษาบาดแผลหนักได้ เขาว่ากันว่าต่อให้แขนขาขาดยังงอกใหม่ได้เลย!” หลินทัวยืดตัวขึ้น วาดมือไปมาในอากาศ “ช่วงบ่ายวันนี้เพิ่งเข้าฐาน ตรงจุดลงทะเบียนเอามีดกรีดแขนตัวเอง แผลหายในไม่ถึงสามวินาที ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่นิดเดียว”
นิ้วของเหวินจ้านหยุดอยู่บนหน้านิตยสาร ท่าทางจะพลิกหน้าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเขาก็พับนิตยสารวางบนเข่า
“นายไปได้ยินมาจากไหน?”
“ฝ่ายจัดการไง เมื่อกี้ผมไปส่งรายงานภารกิจ พนักงานเวรเล่าให้ฟัง” หลินทัวนั่งลงบนโซฟา หยิบแก้วเปล่าขึ้นมาหนึ่งใบ หมุนไปหมุนมาในมือ “ฐานปล่อยข่าวกันทั่วแล้ว ท่านอาจารย์เจ้าเป็นคนไปรับด้วยตัวเอง”