ฟู่เสินขึ้นรถแล้วสตาร์ทเครื่อง รถตู้ส่งเสียงครางครืดคราดเป็นชุด สั่นกระตุกสองที แล้วก็ทรงตัวได้เรียบเนียน
เสิ่นหานโจวดึงประตูข้างคนขับเปิดแล้วนั่งเข้าไป ลู่ซีอุ้มพาวพาวขึ้นไปนั่งแถวกลาง ส่วนไป๋อันอันขึ้นเป็นคนสุดท้าย นั่งที่แถวหลังสุด
ในรถมีกลิ่นน้ำมันและกลิ่นฝุ่นจาง ๆ ผ้าคลุมเบาะสึกกร่อนจนซีดขาว แต่โดยรวมยังถือว่าสะอาด
พาวพาวนั่งอยู่บนตักลู่ซี หันไปโบกมือให้ไป๋อันอัน "พี่อันอัน นั่งมาอีกหน่อยสิ!"
ไป๋อันอันขยับไปข้างหน้า นั่งที่เบาะอีกฝั่งของแถวกลาง
รถตู้ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหมู่บ้าน แล่นผ่านถนนสายที่เมื่อวานเพิ่งขับผ่านมา
รถไม่ได้วิ่งเร็ว ฝีมือการขับของฟู่เสินก็เหมือนตัวเขา
มั่นคง เยือกเย็น ไม่มีการเคลื่อนไหวที่ฟุ่มเฟือย
ไป๋อันอันเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเขาผ่านกระจกมองหลัง ไร้อารมณ์ สายตามองตรงไปข้างหน้า มือที่จับพวงมาลัยนิ่งสนิท ข้อนิ้วชัดเจน
เธอละสายตากลับมา บอกตัวเองในใจเงียบ ๆ อย่ามองมั่ว อย่าคิดมั่ว นี่คือนายเอกนะ
"อันอัน" เสิ่นหานโจวหันมาจากเบาะหน้า "เมื่อวานไม่มีโอกาสได้ถาม พลังรักษาของเธอใช้ได้ถึงระดับไหน?"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพิ่งรู้ตัวเองว่ามีพลังพิเศษเมื่อวานนี้เอง"
"พลังของเธอมีค่ายิ่งกว่าพลังของพวกเราทุกคนรวมกัน พลังพิเศษสามารถอัปเกรดได้ บางทีตอนนี้เธออาจรักษาได้แค่บาดแผลภายนอกเล็กน้อย แต่ในอนาคต เธออาจชำระล้างเชื้อไวรัสซอมบี้ได้ หรือแม้กระทั่งทำให้คนตายฟื้น เนื้อหลุดกลับติดกระดูก"