หลายคนถูกท่านอาจารย์เจ้าไล่ออกมา
เสิ่นหานโจวเดินนำหน้า เหลียวไปมองไป๋อันอัน "ไปกินข้าวกันก่อน ไม่รู้ว่าคืนนี้โรงอาหารโซน 1 มีอะไรบ้าง"
โรงอาหารอยู่ในอาคารสองชั้นในเขตเมืองในโซน 1
ภายในโถงมีโต๊ะยาวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ดูคล้ายโรงอาหารมหาวิทยาลัยไม่น้อย
ที่ช่องบริการมีคนต่อแถว หม้ออาหารมีไอน้ำร้อนลอยขึ้น ได้กลิ่นหอมอาหารตั้งแต่ยืนอยู่หน้าประตู
เสิ่นหานโจวเดินไปดูที่ช่องบริการหนึ่งรอบ "ตุ๋นมันฝรั่งกับเนื้อ ไข่เจียวมะเขือเทศ ผัดผักกาดขาว มีน้ำซุปกับข้าวด้วย"
"เอาอย่างละนิดไหม?" เขาถามไป๋อันอัน
ไป๋อันอัน: "ดี"
หลายคนหาที่นั่งได้
ฟู่เสินกับเสิ่นหานโจวเดินไปตักข้าวที่ช่องบริการ เพื่อนไป๋อันอันคิดอยู่นิดหนึ่ง แล้วเดินตามไปช่วยถือถาด
ไป๋อันอันเดินไปถึงหน้าช่องบริการ พอดีเห็นคนข้างหน้าเอาบัตรประจำตัวแตะกับเซนเซอร์
เครื่องส่งเสียงเตือนสั้น ๆ หนึ่งครั้ง หน้าจอกระพริบ แสดงตัวเลขที่เปลี่ยนไป
คนนั้นถือถาดเดินจากไป พอถึงคิวฟู่เสิน เขาก็เอาบัตรประจำตัวแตะลงไป เครื่องส่งเสียงดังหนึ่งครั้ง แต่ตัวเลขบนหน้าจอไม่เปลี่ยนแปลง
เสิ่นหานโจวสังเกตเห็นสายตาของเธอ จึงเอ่ยอธิบาย "ผู้มีพลังพิเศษมีโควตาฟรีในแต่ละเดือน กินข้าวสามารถหักจากโควตาได้"
"นี่เป็นส่วนหนึ่งของสวัสดิการพื้นฐานสำหรับผู้มีพลังพิเศษด้วยเหรอ?"
"ใช่ โควตาใช้ได้เฉพาะในเดือนนั้น ถ้าใช้เกินก็จ่ายเพิ่ม ส่วนที่ใช้ไม่หมดปลายเดือนก็จะถูกเคลียร์ ไม่สะสมไปเดือนหน้า"
หลายคนกลับมานั่งที่โต๊ะยาว เพื่อนไป๋อันอันวางถาดให้เรียบร้อย หยิบตะเกียบคีบมันฝรั่งชิ้นหนึ่งเข้าปาก
รสชาติที่คิดถึง
ตั้งแต่ตามฟู่เสินพวกเขา ไม่กินบิสกิตอัดก็โจ๊กขาวกับผักดอง ได้กินหม้อไฟแค่วันก่อนหน้านั้นเอง
ตอนนี้ได้ลิ้มรสอาหารบ้าน ๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขจนแทบจะร้องไห้
มองดูโรงอาหารที่ครึกครื้น ไป๋อันอันถามขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ "อาหารที่โรงอาหารแพงไหม?"
ฟู่เสินฟังออกถึงนัยในคำพูดของเธอ "จุดประสงค์ที่ฐานมีอยู่ก็เพื่อให้คนมีชีวิตอยู่ต่อไป ราคาอาหารที่โรงอาหารครอบคลุมแค่วัตถุดิบกับค่าแรงส่วนหนึ่ง คนธรรมดาที่รับภารกิจส่วนตัวได้แต้มมาก็พอใช้"