อาจเป็นเพราะเมื่อวานนี้นอนกลางวันมากเกินไป พอฟ้าสางๆ ปุ๊บไป๋อันอันก็ตื่นขึ้นมาแล้ว
เธอนอนไปสักพัก ก็รู้สึกว่าตัวเองนอนไม่หลับจริงๆ
เธอลุกขึ้นนั่ง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่ง แล้วเดินลงบันไดอย่างเบามือเบาเท้า
ในห้องรับแขกไม่มีใคร แต่ประตูบ้านเปิดอยู่
เธอเดินไปที่ประตู มองเข้าไปในสนาม เห็นฟู่เสินกำลังยืดเหยียดกล้ามเนื้ออยู่ข้างกำแพง
ส่วนเสิ่นหานโจวนั่งอยู่บนขั้นหินข้างกำแพง เสื้อคลุมพาดอยู่บนเข่า เสื้อผ้ามีคราบเหงื่อชัดเจน
ไป๋อันอันพิงกรอบประตู: "พวกเธอเพิ่งออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จเหรอ?"
เสิ่นหานโจวได้ยินเสียงก็หันกลับมา: "อืม ทำไมตื่นเช้าขนาดนี้ล่ะ?"
"เมื่อวานนอนมากเกินไปหน่อย"
ฟู่เสินเดินเข้ามา หน้าผากยังมีเหงื่อบางๆ: "เช้านี้อยากกินอะไร?"
ในหัวไป๋อันอันนึกย้อนถึงเมนูอาหารเช้าที่ตายตัวของช่วงนี้ทันที: "...ขออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่โจ๊ก"
"ฉันซื้อเส้นหมี่แห้งมาเมื่อวาน กินเส้นกันไหม?" เสิ่นหานโจวยิ้มพูด
"ได้"
เสิ่นหานโจว: "เราสองคนขึ้นไปอาบน้ำก่อน อันอันช่วยต้มน้ำร้อนหน่อย"
"ได้"
สองคนขึ้นบันไดกลับไปที่ห้องของตัวเอง ไป๋อันอันตักน้ำเปิดไฟ แล้วพิงข้างเตาไฟรอให้น้ำเดือด
ไม่นานนัก สองคนก็เดินลงบันไดทีละคน เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว ช่วงคอเสื้อมีรอยน้ำชัดเจน
"น้ำเดือดหรือยัง?" เสิ่นหานโจวถาม
ไป๋อันอันมองดู: "อีกนิดเดียวก็เดือดแล้ว"
"ที่เหลือฉันจัดการเอง" ฟู่เสินเดินเข้าครัว พูดกับไป๋อันอัน
ไป๋อันอันมองฟู่เสินสวมผ้ากันเปื้อนอย่างชำนาญ แล้วเปิดตู้เก็บของ หยิบเส้นออกมา ท่าทางทั้งตัวแผ่ความรู้สึกเหมือนพ่อบ้านคนหนึ่งออกมาอย่างบอกไม่ถูก
เสิ่นหานโจวยักไหล่ "ให้เขาทำไปเถอะ เรานั่งรอที่โต๊ะกินข้าวก็พอ"
ไป๋อันอันเดินตามเขาไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว
"อันอัน" เสิ่นหานโจวเอ่ยปาก "เพราะเมื่อวานเธอสภาพไม่ดีนัก เลยยังไม่ได้พูดละเอียด แต่วันนี้ฉันอยากย้ำกับเธออีกครั้ง——ไป๋ฮาน เธอพยายามหลบให้ไกลที่สุด"