"หลักการจัดสรรพลังพิเศษสายรักษาคือ 'วางไว้ในตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุด' ไม่ใช่ 'วางไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด'" ลู่ซีพูด "การตัดสินใจของฐานทัพที่มีต่อสายรักษาจะให้ความสำคัญกับการลดความเสี่ยงเป็นอันดับแรก ไม่ใช่การเพิ่มประสิทธิภาพสูงสุด พลังพิเศษสายรักษาเป็นทรัพยากรที่หายาก กองบัญชาการรบจะไม่อนุมัติให้พวกเขาเข้าสู่สภาพแวดล้อมที่มีความเสี่ยงสูงได้ง่ายๆ พวกเขาจะจัดลำดับความสำคัญในการจัดวางสายรักษาไว้ในแผนกแพทย์ภายในฐานทัพก่อน เพื่อให้มั่นใจว่าความสามารถในการรักษาแนวหลังมีเสถียรภาพ การออกปฏิบัติภารกิจนอกฐานมีความเสี่ยงสูงเกินไป หากสายรักษาได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตระหว่างภารกิจ ความสูญเสียนั้นไม่สามารถทดแทนได้"
ไป๋อันอัน: "ถ้าอย่างนั้นนายยังให้ฉันไปออกภาคสนามอีก? ฉันช่วยนายดูแลพาวพาวตอนนายออกภารกิจ ไม่ปลอดภัยกว่าการออกภาคสนามมากหรอกหรือ?"
เธอมองไปที่ลู่ซี และเป็นครั้งแรกที่เห็นบางสิ่งที่ใกล้เคียงกับความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของบุคคลนี้
ปกติเขาพูดจาคมคายเสมอ เหมือนเครื่องจักรที่ทำงานมีเสถียรภาพ ไม่ค่อยถอนหายใจ
"ฉันไม่สามารถปล่อยให้พาวพาวห่างจากตัวฉันได้ เธอต้องอยู่กับฉัน ฉันสัญญากับเธอไว้แล้ว"
ไป๋อันอันไม่พูดอะไรในทันที
เธอเคยเห็นวิธีที่ลู่ซีดูแลพาวพาว ตอนกินต้องป้อนเอง ตอนเดินต้องอุ้ม ตอนนอนต้องอยู่ในระยะสายตา
ไป๋อันอันเพิ่งตระหนักได้ในตอนนี้ว่า ในวันสิ้นโลกนี้ ลู่ซีไม่เคยผ่อนคลายอย่างแท้จริงเลยแม้แต่วินาทีเดียว
การปกป้องเด็กอายุห้าขวบคนหนึ่งต้องใช้ความพยายามมากกว่าการปกป้องผู้ใหญ่คนหนึ่งมาก
เพราะเธอเปราะบางเกินไป
"ฐานทัพไม่ได้ขาดแคลนพลังพิเศษสายรักษาที่เต็มใจออกภาคสนาม ฉันจึงไม่ใช่ทางเลือกเดียว"
"เหมือนเธอจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองพิเศษแค่ไหน"