เมื่อเห็นไป๋อันอันและคนอื่นๆ กลับมา ซวี่เยวี่ยนที่พิงรถอยู่ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
สิบนาทีก่อน
ลู่ซีและคนอื่นๆ เดินตามไป๋อันอันมาในระยะห่างที่พอเหมาะ
“รู้สึกผิดจนไม่กล้าหันกลับมาตลอดทาง แบบนี้ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกตาม” เสิ่นหานโจวพูดพลางมองแผ่นหลังของไป๋อันอัน
“นายจะเอาแค่คนธรรมดาให้มีสัญชาตญาณในการระวังตัวเหรอ?” ลู่ซีพูด
“มีคนกลุ่มอื่นจ้องเธออยู่” ฟู่เสินเอ่ยขึ้น
เสิ่นหานโจวไล่สายตาตามสายตาของเขาไปหนึ่งรอบ
ประมาณสิบเมตรทางขวาด้านหลังของไป๋อันอัน มีผู้ชายสองคนใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มยืนอยู่ข้างแผงขายของ สายตาจับจ้องไปที่ทิศทางของเธอ
ด้านหน้าซ้ายมีแผงขายเครื่องมือคั่นอยู่ ก็มีคนคนหนึ่งแสร้งทำเป็นลูกค้ายืนมองเธออยู่เหมือนกัน
ไม่ใช่สายตาที่กวาดผ่านมาโดยบังเอิญ แต่เป็นการเฝ้าดูอย่างต่อเนื่องและมีเป้าหมาย
“มาจ้องพลังพิเศษด้านรักษาของเธอ” ลู่ซีพูด “ข่าวแพร่เร็วกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก”
"เธอยืนอยู่ที่สถานีถ่ายเทไม่ถึงยี่สิบนาที อย่างน้อยก็มีสามกลุ่มที่สังเกตเห็นเธอ" ฟู่เสินพูด
เสิ่นหานโจว: “ถ้าไม่ไปขวางเธอตอนนี้ อีกเดี๋ยวเธอก็ไปรายงานตัวที่หน้าต่างของลี่หมิงแล้ว”
ลู่ซี: “ใครจะไป?”
“กว่าพวกนายจะคุยกันจบ ไป๋อันอันก็ขึ้นรถของฐานอื่นไปแล้ว” ซวี่เยวี่ยนจูงเสี่ยวหมานเดินมา เจ้าตัวเล็กถือกิ่งไม้เล็กๆ ในมือ เดินไปพลางแกว่งไปพลาง
ซวี่เยวี่ยนยืนนิ่งข้างๆ ลู่ซี: “พวกนายหมอบอยู่หลังแผงดูตั้งนาน ไม่ไปขวางเธอแล้วก็ไม่คิดจะไป ในเมื่อรออะไรล่ะ?”
“รอให้เธอตัดสินใจเอง” ลู่ซีพูด
“รอไปอีกเดี๋ยวเธอก็กรอกแบบฟอร์มลงทะเบียนของฐานทัพลี่หมิงเสร็จพอดี”