ไป๋อันอันนั่งลงที่โต๊ะพับ วางกระเป๋าเป้ไว้ที่ข้างเท้า
คนอื่นๆ ก็มานั่งที่โต๊ะด้วย ฝ่ายพาวพาวยิ่งย้ายเก้าอี้มาใกล้ไป๋อันอันมากเป็นพิเศษ ครึ่งตัวพิงอยู่กับเธอ
บนโต๊ะเงียบไปสองสามวินาที จากนั้นเสิ่นหานโจวก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
“อันอัน เธอไม่ต้องเกร็ง เราอยากคุยกับเธอเฉยๆ ถ้าคุยจบแล้วเธอยังจะไป เราจะไม่ขวางเธอแน่นอน แต่ก่อนที่เธอจะไป มีบางอย่างที่ฉันอยากถามให้ชัด”
ไป๋อันอันไม่ได้ตอบอะไร แค่มองขอบโต๊ะแล้วพยักหน้า
“ตั้งแต่วันที่เธอออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตมา เธอก็หาทางแยกไปจากพวกเราตลอด” เสิ่นหานโจวพูด “ฉันสังเกตมาตลอดทาง เธออยู่กับซวี่เยวี่ยน กับลู่ซี กับเสี่ยวหมาน กับพาวพาวเป็นธรรมชาติมาก แต่พอมาเจอฉันกับฟู่เสินเมื่อไหร่ เธอจะเกร็งขึ้นมาทันที ฉันอยากรู้ว่าทำไม”
นิ้วของไป๋อันอันวางบนเข่า: “พวกคุณดีกับฉันมากเกินไป”
“ดีก็ผิดเหรอ”
“ดีจนน่าแปลก ถ้าเป็นเพราะพลังพิเศษของฉันเพียงอย่างเดียว พวกคุณไม่จำเป็นต้องออกหน้าให้ฉันหรือดูแลฉันขนาดนั้น ฉันกลัวว่าพวกคุณจะมีจุดประสงค์อื่น”
เสิ่นหานโจวฟังจบแล้วพูดตรงๆ: “นี่ไม่ใช่คำตอบทั้งหมด”
ไป๋อันอันรู้ว่าโกหกไปก็ไม่รอด แต่เรื่องแบบทะลุเข้าไปในนิยายหรือคอมเมนต์แรงๆ นั้นไม่เพียงแต่จะน่าเชื่อถือน้อย แต่ยังเสี่ยงถูกมองว่าเป็นคนบ้าอีกด้วย
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจพูดความจริงบางส่วน: “ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงพวกคุณสองคน”
“ทำไมถึงเป็นตัวถ่วงพวกเราสองคน”