"พักที่นี่ครึ่งชั่วโมง ทางฝ่ายซวี่เยวี่ยนส่งคนออกมาหนึ่งคน เดินสำรวจรอบๆ กับฉัน ที่เหลือพักอยู่กับที่" ฟู่เสินมองไปทางซวี่เยวี่ยนแล้วพูด
"ให้ฉันไปเองดีกว่า จะได้ขยับตัวหน่อยพอดี" เสี่ยวหลี่อาสา
ไป๋อันอันนั่งอยู่บนขั้นบันได มองฟู่เสินกับเสี่ยวหลี่เดินออกนอกประตูลานทีละคนสองคน ความตึงเครียดที่ค้างอยู่ในใจตลอดมาได้ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิงในที่สุด
เธอเอนตัวลง พิงกำแพงเย็นเฉียบกับแผ่นหลัง แล้วถอนหายใจยาว
"พี่อันอัน" พาวพาวยังคงนวดขาให้เธออย่างขยันขันแข็ง "พี่ดีขึ้นบ้างหรือยัง?"
ยังไม่ทันที่ไป๋อันอันจะตอบ ลู่ซีก็เดินเข้ามาอุ้มพาวพาวขึ้นทันที พร้อมกับแอบถลึงตาใส่ไป๋อันอันทีหนึ่ง ความหมายชัดเจน—ห้ามใช้มือน้องสาวฉันอีก ที่เธอเต็มใจก็ไม่ได้
"พาวพาว มาล้างมือ"
ไป๋อันอันพิงกำแพง ความเจ็บปวดเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อกำลังค่อยๆ ทุเลาลง
"คิดอะไรอยู่?" เสิ่นหานโจวเดินเข้ามา
"คิดถึงเรื่องเก่าๆ"
"นานแค่ไหนแล้ว?" เขาถาม
"ก่อนวันสิ้นโลก"
เสิ่นหานโจวนั่งลงบนขั้นบันไดข้างๆ เธอ เว้นระยะห่างประมาณหนึ่งกำปั้น ไม่ใกล้ไม่ไกล
ครั้งนี้ไป๋อันอันไม่ได้จงใจขยับหนี
เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว
เหนื่อยจนแม้แต่ค่าใช้จ่ายในการ "รักษาระยะห่าง" ก็จ่ายไม่ไหว
"ร่างกายเธออ่อนแอเกินไป ถ้าเจออันตรายจริงๆ แล้วบังเอิญฉันกับฟู่เสินไม่อยู่ข้างกาย เธอหนีก็ไม่รอด" เสิ่นหานโจวเปลี่ยนหัวข้อ
ไป๋อันอันไม่ได้เถียง นี่คือความจริง
"ฉันรู้ แต่เรื่องร่างกายแบบนี้มันไม่ใช่จะฝึกกันได้ในวันเดียว..." ยิ่งพูดเสียงเธอก็ยิ่งแผ่วลง
"แล้วเธอเคยคิดไหม ถ้าวันหนึ่งเธอตกอยู่ตามลำพัง หมดแรง พลังพิเศษก็ใช้หมด แล้วจะทำยังไง?"
"งั้นฉันก็คงได้แต่ภาวนาให้ศักยภาพของมนุษย์นั้นไร้ขีดจำกัด" ไป๋อันอันเงยหน้าขึ้น มองเพดาน