ชั้นสองของการจัดวางแตกต่างจากชั้นหนึ่งโดยสิ้นเชิง
เกือบทั้งชั้นเป็นฉากกั้นกระจกทั้งหมด โครงโลหะสีเทาอ่อนแบ่งพื้นที่ออกเป็นโซนเล็กใหญ่หลากหลายขนาด
มองผ่านกระจกเข้าไปเห็นเครื่องมือขนาดใหญ่สารพัดชนิดที่เรียกชื่อไม่ถูก จอสว่างด้วยแสงสีขาวเย็นตา แสดงข้อมูลกราฟคลื่นรูปแบบต่างๆ
ขณะเดินผ่านประตูกระจกบานหนึ่ง ก้าวเท้าของไป๋อันอันช้าลงโดยไม่รู้ตัว
ข้างในเป็นโต๊ะทดลอง บนโต๊ะวางศพซอมบี้ที่ถูกผ่าอกเปิดช่องท้องไว้
ผิวหนังของมันเป็นสีน้ำตาลปนเทา แขนขาถูกหนีบด้วยเหล็กยึด อกถูกผ่าเปิดออก เผยให้เห็นอวัยวะภายใน สีเข้มกว่าของคนปกติมาก บางจุดดำคล้ำ ผิวด้านนอกมีฟิล์มโปร่งแสงบางๆ เคลือบอยู่
นักวิจัยสองคนยืนอยู่ข้างๆ จดบันทึกอะไรบางอย่างลงในสมุดโน๊ต
ไป๋อันอันเบนสายตาหนี เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เลี้ยวมาอีกมุมหนึ่ง นักวิจัยหนุ่มก็หยุดลงหน้าประตูบานหนึ่ง: “ห้องทดสอบพลังพิเศษถึงแล้วครับ ท่านอาจารย์เจ้าจะขึ้นมาอีกสักครู่ นั่งรอสักครู่นะครับ”
ไป๋อันอันนั่งรออยู่ประมาณห้านาที เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
ท่านอาจารย์เจ้าตามมาด้วยลู่ซี พาวพาว และนักวิจัยหนุ่มคนเมื่อกี้
“ซือหนาน เจาะเลือดให้ไป๋อันอันกับลู่ซีก่อน ผมตรวจอุปกรณ์ก่อน” ท่านอาจารย์เจ้ากล่าว
ไป๋อันอันเพิ่งสังเกตเห็นว่าซือหนานถือถาดใส่อยู่ในมือ บนนั้นมีอุปกรณ์เจาะเลือด
ท่านอาจารย์เจ้ากำลังก้มหน้ากดปุ่มอะไรบางอย่างอยู่ข้างเครื่องมือ พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น: “เจาะสองหลอด หลอดหนึ่งทำการวิเคราะห์ชีวเคมีพื้นฐาน อีกหลอดเก็บสำรอง”
ปลายเข็มแทงลงบนผิวหนัง เลือดไหลตามสายยางเข้าสู่หลอดเก็บเลือด
เจาะครบสองหลอด ซือหนานดึงเข็มออก ยังไม่ทันจะกดสำลีตามขั้นตอน แผลก็หายสนิทเอง
ขณะเดียวกัน เส้นกราฟข้อมูลบนหน้าจอเครื่องมือที่เคยราบเรียบก็กระเพื่อมขึ้นในชั่วพริบตา ก่อนจะกลับสู่สภาวะปกติอีกครั้ง