ไป๋อันอันถูกสายตาของชายชราจ้องจนหนังหัวชา รู้สึกเหมือนวินาทีถัดไปเขาจะชักมีดผ่าตัดออกมาแล่เธอเป็นชิ้น ๆ เพื่อศึกษาวิจัย
เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
“ท่านอาจารย์ ท่านทำให้เธอตกใจหมด” ลู่ซีเดินเข้ามาช่วยแก้เกม เขาก้มตัวอุ้มพาวพาวขึ้นมา “พาวพาว ทักทายคุณปู่สิ”
“คุณปู่ครับ!” พาวพาวยกมือโบกให้ท่านอาจารย์เจ้าอย่างว่าง่าย ใบหน้าเล็ก ๆ เปื้อนรอยยิ้มหวานเจี๊ยบ
ใบหน้าของท่านอาจารย์เจ้าที่เมื่อครู่ยังเปล่งประกายความคลั่งไคล้ด้านการวิจัย เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มใจดีในทันที “โอ้ย ๆ พาวพาวดีจัง”
เขายื่นมือมาหยิกมือเล็ก ๆ ของพาวพาวเบา ๆ แล้วหันไปมองลู่ซี รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปในพริบตา “ไอ้หนูซวย เดี๋ยวฉันไปเก็บแกทีหลัง ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลืออยู่สามวันสามคืนไม่ยอมหยุด แกจะให้ฉันหูดับตายคาที่เลยใช่ไหม?”
ลู่ซีสีหน้าไม่หวั่นไหว “อุปกรณ์ก็มีแค่นี้ จะให้ทำยังไงได้”
“เดี๋ยวค่อยจัดการแก” สายตาของท่านอาจารย์เจ้ากลับมาหยุดที่ไป๋อันอันอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังขึ้น “ไป๋อันอัน ฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ——เจ้าเจิ้ง หัวหน้าทีมวิจัยวิทยาศาสตร์ของฐาน”
เขาพูดพลางขยับตัวให้คนด้านหลังปรากฏตัว “พวกนี้คือสมาชิกทีมของฉัน วิจัยไวรัสซอมบี้ วิจัยกลไกพลังพิเศษ วิจัยรูปแบบพฤติกรรมของสิ่งกลายพันธุ์ ต่างคนต่างหน้าที่ พอได้ข่าวว่าเธอลงทะเบียนเข้าพื้นที่ เราก็รีบมาทันที”
ไป๋อันอัน “พวกคุณรอฉันอยู่ตลอดเลยเหรอ?”
“ใช่” ท่านอาจารย์เจ้าพูด “จากข้อมูลอัตราการฟื้นตัวที่ส่งกลับมาจากจุดลงทะเบียน ศักยภาพของเธอน่าจะสูงที่สุด ฉันหวังว่าเธอจะให้ความร่วมมือกับเรา ในการประเมินระดับพลังพิเศษอย่างครบถ้วนชุดหนึ่ง”