ไป๋อันอันนั่งอยู่ข้างกองไฟที่ดับแล้ว จ้องข้าวกล่องอุ่นๆ ที่วางอยู่ตรงหน้าบนพื้นซึ่งยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา น้ำลายแทบไหล
หอมจริงๆ
ฟู่เสินและลู่ซีถือกล่องข้าวเดินเข้ามา นั่งลงบนก้อนหินข้างๆ เธอ
เสิ่นหานโจวพิงอยู่กับเสาเข็มข้างประตูเต็นท์ ไม่ได้นั่งลง สายตาจับจ้องไปที่ผู้คนที่เดินไปเดินมา บางครั้งก็ก้มลงกินข้าวหนึ่งคำ
"มีคนมาเยอะจังเลย" ไป๋อันอันยกข้าวกล่องอุ่นๆ ของตัวเองขึ้น
"มา 5 ทีมระดับบีที่มีความแข็งแกร่งโดยรวมสูงสุด และเจ้าหน้าที่ติดอาวุธ 200 นาย บุคลากรทางเทคนิคอีกจำนวนหนึ่ง" ลู่ซีอาสาตอบให้เธอเอง
"พาวพาวไม่กินเหรอ?" ไป๋อันอันถาม
"กำลังนอนอยู่ในเต็นท์ของท่านอาจารย์เจ้า เพิ่งไปดูมา" ลู่ซีปิดฝากล่อง "ฉันต้องไปดูการปรับตั้งโดรนอีก พวกเธอกินต่อเถอะ"
ไป๋อันอันมองแผ่นหลังที่ยุ่งวุ่นวายของเขา แล้วหันไปทางฟู่เสิน "แล้วเราจะต้องทำอะไรตอนนี้ล่ะ?"
ฟู่เสินคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เธอไปหาพาวพาวเล่นก่อนได้ แผนการรบต้องรอให้โดรนส่งข้อมูลภาพกลับมาก่อนถึงจะกำหนดได้"
"ก็ได้" ไป๋อันอันใช้ช้อนจิ้มข้าวในกล่อง
"อย่าไปยุ่งกับคนแปลกหน้าตามลำพัง รวมถึงไป๋ฮานด้วย" ฟู่เสินเน้นย้ำ
"รู้แล้วน่า ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว"
พอไป๋อันอันกลืนข้าวคำสุดท้ายลงคอ เสียงหึ่งๆ ก็ดังขึ้นมาจากกลางค่าย
ใบพัดของโดรนทั้งสี่กำลังหมุนเร็วขึ้น พัดฝุ่นผงบนพื้นปลิวเป็นละอองเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ ลอยตัวขึ้นอย่างมั่นคง แล้วบินมุ่งหน้าไปทางฐานภูเขาเหนือ
เธอลุกขึ้นเดินไปทางเต็นท์ของท่านอาจารย์เจ้า ประตูเต็นท์เปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง มองเห็นพาวพาวนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง ใช้กิ่งไม้เล็กๆ ขีดเขียนเป็นวงกลมบนพื้นทราย