ค่ำคืนลึกลง
ช่วงเฝ้ายามของเอ-01
ในเต็นท์หลังหนึ่ง มือหนึ่งข้างเอาเครื่องสื่อสารออกจากเป้ แล้วกดสว่างหน้าจอ
บนนั้นมีข้อความเดียว
"นำตัวอย่างเลือดกลับมาให้เร็วที่สุด"
เจ้าของมือกดดับหน้าจอ แล้วยัดอุปกรณ์กลับเข้าเป้อย่างเดิม
ไป๋อันอันกำลังนั่งคุกเข่ากอดเข่า มองไปรอบ ๆ อย่างเบื่อหน่าย ฟู่เสินนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเติมฟืนเข้ากองไฟ
“หืม?” ไป๋อันอันส่งเสียงอย่างสงสัย
“เป็นอะไร?” ฟู่เสินถาม
“เมื่อกี้เหมือนเห็นในเต็นท์ของเอ-02 มีแสงสีขาววาบออกมา”
ไป๋อันอันขยี้ตา แล้วหันไปมองทางเต็นท์เอ-02 อีกครั้ง ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไร: “คงเป็นเพราะเราดูไฟนานไป ตาเลยพร่ามัว”
“ถ้าไม่สบายตา เธอจะกลับไปพักก่อนไหม?” ฟู่เสินพูด “ฉันกับเสิ่นหานโจวผลัดกันเฝ้าก็ได้ พรุ่งนี้บางทีอาจต้องเข้าอุโมงค์เหมืองอีก”
ไป๋อันอันคิดอยู่นิดหน่อย สุดท้ายก็ตัดสินใจไปพัก: “ได้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น นายอย่าลืมเรียกฉันด้วยล่ะ”
“ได้”
ไป๋อันอันย่องเข้าเต็นท์อย่างเบามือ แล้วค่อย ๆ นอนลงในถุงนอน
เสิ่นหานโจวตื่นตั้งแต่ตอนที่เธอเข้ามา เห็นท่าทางระวัง ๆ กลัวว่าจะปลุกเขาตื่น ก็มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋อันอันถูกเสียงข้างนอกปลุกให้ตื่น
เธอลุกขึ้นนั่งจากถุงนอน ก็พบว่าในเต็นท์มีเพียงเธอคนเดียว
ข้างนอกนอกจากจะมีเสียงเครื่องยนต์ของรถแล้ว ดูเหมือนยังมีเสียงคนคุยกันและเสียงเดินเท้าอีกมากมาย
ไป๋อันอันคิดว่าคงเป็นเพราะเพิ่งตื่นนอน บวกกับครั้งแรกที่ได้แคมป์ปิ้งกลางแจ้ง ฟังเสียงแมลงร้องทั้งคืน เลยทำให้ตอนเช้าเธอหูแว่ว