ยามใกล้เค่อ สีเซี่ยซีม่อเพิ่งก้าวออกมาจากร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว
ดังที่เสี่ยวเอ้อกล่าว มีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู เหรินฉงพ่อบ้านกำลังคอยอยู่
“คุณหนูเซี่ย”
แม้จะรอเกือบครึ่งชั่วยาม เหรินฉงก็ไม่มีท่าทีขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ก้าวขึ้นไปเปิดม่านรถให้ด้วยตนเองแล้วกล่าวอย่างเคารพ “ข้าทำตามคำสั่งของเหรินต้าเหริน มารับคุณหนูกลับจวน”
ดังคาด สีเซี่ยซีม่อก็เพียงตอบรับเบาๆ แล้วขึ้นรถม้าไปอย่างไม่เกรงใจ
เหรินฉงเห็นดังนั้นก็มิได้แปลกใจ รอให้อีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยก็บังคับรถม้า หันหัวกลับไปยังจวน
เสียงล้อรถดังครืดคราด ในค่ำคืนอันเงียบสงัด ยิ่งฟังดูชัดเจน
เมื่อเดินทางมาได้ครึ่งทาง คนที่นั่งอยู่ในรถกลับเอ่ยปากขึ้นอย่างกะทันหัน
“ข้าเพียงพักอาศัยในจวนสักสองสามวัน บอกเหรินเฟิงเจวี๋ยว่าไม่ต้องสืบว่าข้าทำอะไร”
“ต่อให้ทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา”
ได้ยินคำนี้ มือที่บังคับรถของเหรินฉงก็ชะงักไป วูบหนึ่งไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
อยู่ในจวนสูงศักดิ์มาเกือบชั่วชีวิต ครึ่งชีวิตคลุกคลีกับชนชั้นสูง
ฝึกฝนมาช้านาน จึงหยั่งรู้ความจริงของโลก เรียนรู้ที่จะฟังเจตนาที่แท้จากครึ่งประโยค
ส่วนใหญ่แล้วน้อยคนนักจะเป็นเช่นนี้ ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ไม่วกวนเลยสักนิด
“คุณหนูเซี่ย...คงเข้าใจผิดไปแล้ว”
เขานึกอยากจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่อีกฝ่ายกลับเอ่ยพูดขึ้นเสียก่อน
“เข้าใจผิดก็ดีแล้ว ไม่ต้องอธิบาย”