ประโยคอันไร้ที่มานี้ ทำให้เหรินฉงหาเบาะแสมิได้เลยสักนิด
คดีความอยุติธรรมอะไร ยุติเรื่องอะไร?
แม่นางผู้นี้มิได้กล่าววาจาเพ้อเจ้อกระนั้นหรือ?
เหรินฉงผู้ยืนนิ่งอยู่กับที่ กลับต้องกล้ำกลืนอีกครา เขาเกาศีรษะแล้วอดถามเพิ่มอีกประโยคมิได้
"แม่นาง... เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?"
เซี่ยซีม่อกลับไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ใบหน้าเย็นชาหงายรับแสงตะวัน ดูซีดเซียวจนอ่อนแอ
ทว่า คำที่กล่าวออกมา ก็ยังไร้ซึ่งความปรานีเช่นเคย
"เจ้ามิจำเป็นต้องรู้มากความ บอกข้าตามนี้แก่เขาก็พอ"
เหรินฉงลังเลครู่หนึ่ง นับว่าเข้าใจท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว จึงวกกลับเข้าโถงอีกครั้ง ฝืนใจแจ้งผลที่ "เชิญไม่มา" แก่เหรินซั่ว
สำหรับเรื่องนี้ เหรินซั่วหาได้ประหลาดใจนักไม่ สีหน้ามิแปรเปลี่ยน เพียงแววตาหม่นลง ถามว่า "เช่นนั้นแม่นางเซี่ย มีคำพูดใดฝากมาหรือไม่?"
คำถามนี้ทำเอาเหรินฉงจนมุมอีกแล้ว
เขาจะ... กล่าวคำเมื่อครู่ออกไปจริง ๆ ได้อย่างไร?
"นี่..."
เหรินฉงเกลียดที่ตนมีปากเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่เมื่อเห็นเหรินซั่วหรี่ตาลง ก็รู้ว่าคำนี้ต้องพูดออกไปจนได้
"คำที่แม่นางเซี่ยกล่าว ค่อนข้างประหลาด นางเพียงบอกว่า จะไปยุติคดีความอะไรสักอย่าง..."
สิ้นคำ เหรินซั่วพลันมีสีหน้ามืดหม่นลงทันที
——
เหรินเฟิงเจวี๋ยกลับถึงจวนในยามโหย่วตามเคย
ทว่าเมื่อครานี้ก้าวเข้าประตู กลับเป็นเหรินฉงที่ออกมาต้อนรับก่อนอาซุน และช่วยรับหมวกแพรดำจากมือเขาไป
เห็นดังนี้ เขาพอคาดเดาได้ว่าเรื่องวันนี้คงไม่ธรรมดา
"ได้ยินว่ากลางวันมีผู้มาเยี่ยมเยือนหรือ?"