ครั้นเซี่ยซีม่อกลับมาถึงเรือนรับรองทางตะวันออกอีกครั้ง ห้องก็มีสิ่งของเพิ่มไม่น้อย
นอกจากกระถางธูปและภาพแขวนแล้ว ยังมีฉากกั้นและตู้เก็บของอีกอย่างละชุด
เรือนรับรองที่เดิมเงียบเหงา บัดนี้ถูกอัดแน่นเสียเต็มที่ จะใช้คำว่า "คึกคัก" ก็ไม่เกินเลย
เห็นเซี่ยซีม่อเข้าห้องมา เทียนชิงก็เดินมอบเตาอุ่นมือให้อีกอัน "คุณหนูเซี่ย ท่านกลัวหนาว ลองใช้สิ่งนี้ดู"
"ข้าไม่กลัวหนาว"
มองของเกะกะนั้นผ่าน ๆ เซี่ยซีม่อไม่คิดรับแต่แรก
ไม่คาดว่าเทียนชิงเด็กสาวผู้นี้จะกล้าถึงเพียง ตรงเข้าจับมือนาง แล้วยัดเยียดเตาอุ่นมือใส่มา
"มือเย็นเช่นนี้ จะไม่หนาวได้เยี่ยงไร บัดนี้เป็นช่วงที่หนาวที่สุดในรอบปี คุณหนูแต่งกายบางเบาเช่นนั้นก่อนหน้า เกรงว่าคงโดนความหนาวมามาก"
ฟังคำนี้ เซี่ยซีม่อถึงกับชะงักไป
ความอุ่นจากเตาอุ่นมือ สำหรับนางแล้ว ล้วนไร้ความหมาย
แต่ในชั่วพริบตานั้น นางรู้สึกถึงไออุ่นอยู่บ้างจริง ๆ
เทียนชิงเห็นนางรับเตาอุ่นมือ ดูจะยินดียิ่งนัก จึงกล่าวอีกว่า "ข้าให้ในครัวตุ๋นน้ำซุปไก่ไว้ คุณหนูดื่มอีกสักชามให้ร่างกายอบอุ่นเถิด"
นางกล่าวพลาง ก็วิ่งออกไปข้างนอกด้วยฝีเท้าเบาสบาย
มองเตาอุ่นในมือ เซี่ยซีม่อใจกระเพื่อมไหวอย่างประหลาด
โคมนำวิญญาณพลันสั่นไหวคราหนึ่ง เห็นอู๋โยวบิดขี้เกียจออกมาจากโคม
"เด็กสาวผู้นี้ไม่เลว กับเจ้าก็ถูกชะตากันดี"
เซี่ยซีม่อไม่สนใจ เขากล่าวต่อว่า "ทว่าตามข้อตกลงระหว่างเจ้ากับเหรินเฟิงเจวี๋ย อย่างมากเจ้าอยู่ต่อที่นี่ได้อีกเจ็ดวัน"