นอกตำหนักอุ่น เซี่ยซีม่อหามุมสงบเงียบยืนหลบผู้คนอย่างเงียบเชียบ
มิช้านาน นางก็เห็นฮ่องเต้ชิ่งคังถูกหมู่ข้าราชบริพารห้อมล้อมเดินออกไปแต่ไกล
แม้จะห่างกันอยู่บ้าง ฮ่องเต้ชิ่งคังกลับเหมือนสัมผัสได้ สายพระเนตรทอดมองมาจากระยะไกล คล้ายกำลังใช้ความคิด
เซี่ยซีม่อสัมผัสได้ถึงแววสืบค้นในสายพระเนตรนั้น พลางคิดในใจว่า ไม่รู้เหรินเฟิงเจวี๋ยอธิบายกับฮ่องเต้อย่างไรบ้าง
ยังดีที่พระองค์เพียงชายพระเนตรมองนางแวบหนึ่ง มิได้รับสั่งเรียกนางเข้าไปถาม พระวรกายก็เคลื่อนจากไปไกลในพริบตา
ทว่า ฮ่องเต้ชิ่งคังเพิ่งจะก้าวจากไป อวี่อ๋องจ้าวซิงก็มาถึง ด้านหลังยังมีเผยหย่งแม่ทัพองครักษ์ขนนกทองตามมาด้วย
เซี่ยซีม่อจำได้ในชั่วพริบตาว่าเผยหย่งคือผู้สกัดนางที่หน้าร้านเทียนเซียงเก๋อเมื่อวันนั้น ฉะนั้น ฐานะของผู้อยู่ข้างหน้าก็แจ่มแจ้งในบัดใจ
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตู จ้าวซิงถามสาวใช้ด้านข้างว่า “องค์หญิงติ้งอันเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
สาวใช้ถวายคำนับนอบน้อม “อวี่อ๋อง องค์หญิงกำลังสนทนากับท่านโหวน้อยเพคะ”
“อ้อ!”
จ้าวซิงได้ฟัง ดูท่าทางจะมีแววสมน้ำหน้าอยู่บ้าง “เช่นนั้นก็ไม่รบกวนพวกเขาแล้ว”
เขาทำทีจะไป แต่กวาดตาพบเซี่ยซีม่ออยู่ที่มุมตำหนัก จึงถามอีกว่า “ทางนั้นคือใคร”
สาวใช้ตอบว่า “เป็นคนของท่านโหวน้อย”
จ้าวซิงพยักหน้า พลางจ้องมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สองครั้ง ในใจพลันรู้สึกประหลาดวาบหนึ่ง
เด็กรับใช้คนนี้ดูมีพิรุธชอบกล