"พวกท่านดู นี่คือจุดที่รอยเท้าหายไป"
เหยียนเจิ้งชูถือเข็มทิศในมือ ชี้ไปยังบันไดไม่ไกลนัก ส่วนเหรินเฟิงเจวี๋ยกับเซี่ยซีม่อก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
มองเห็นป้ายแขวนเขียนอักษรสองตัว——หอฟู่
ตึกนี้ตั้งอยู่จัตุรัสตะวันตกของเมือง ห่างไกลจากย่านการค้า ไม่เพียงชั้นอาคารจะสูงกว่าภัตตาคารทั่วไป แม้แต่บันไดหน้าประตูยังมีจำนวนขั้นมากกว่าที่อื่นหลายขั้น
เมื่อยืนอยู่ด้านล่างมองขึ้นไป เรียกได้ว่าสูงเสียดเมฆ สง่างามโอ่อ่า ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ที่ที่คนจนจะไปได้
ทว่าเซี่ยซีม่อกลับไม่คิดอะไร เดินก้าวขึ้นบันไดทันที ส่วนเหรินเฟิงเจวี๋ยยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินตามไป
ด้านหลังพวกเขา กวนเย่ว์มองอวี๋หลางแวบหนึ่ง กำลังจะเดินตามขึ้นไป แต่ถูกอีกฝ่ายยื่นมือมาขวางไว้
"ไม่ต้องรีบ"
เวลานี้ ประตูใหญ่ปิดอยู่
เคาะอยู่นาน กว่าคนรับใช้คนหนึ่งจะมาเปิดประตู
เขาใช้มือขยี้ตาที่งัวเงีย หาวหวอดหนึ่งพลางอธิบายว่า "ท่านสุภาพชนทั้งหลาย หอฟู่ของเราเปิดตอนกลางคืนหลังจุดโคม กลางวันนี้ปิดพักครับ"
เซี่ยซีม่อใช้มือยันประตูไว้ สายตากวาดเข้าไปข้างในอย่างไม่เกรงใจ
คนรับใช้ถูกดวงตาล้ำลึกคู่นั้นของนางจ้องมอง สะดุ้งในใจ
กำลังจะพูดอะไร แต่นางกลับปล่อยมือ ไม่พูดสักคำ หันหลังเดินลงบันไดไป
เหรินเฟิงเจวี๋ยไม่เข้าใจนัก
ด้านข้าง เหยียนเจิ้งชูพูดขึ้นว่า "ตึกนี้ดูแล้ว มีอะไรแปลก ๆ อยู่จริง"