“ท่านรองมูมาแล้ว”
มู่ทิงทิงนั่งเหม่ออยู่หน้ากระจกเมื่อได้ยินเสียงรายงานนี้
วันนี้ เดิมทีสกุลหรงตั้งใจจะพานางเข้าวังเข้าเฝ้าจักรพรรดินี
จักรพรรดินีจางทรงอยากพบนางมาตั้งแต่ทรงทราบข่าวว่านางเข้าเมืองหลวง
พอดีช่วงนี้แดดดี ดอกเหมยในสวนหลวงก็เบ่งบาน จึงทรงถือโอกาส “ชมดอกเหมย” เรียกนางเข้าเฝ้า
ดังนั้น เช้าตรู่วันนี้ฟ้ายังไม่สาง นางก็ตื่นแล้ว
สั่งให้อิงเอ๋อร์ยกเสื้อผ้าชุดต่าง ๆ ในหีบออกมาให้เลือก
ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามกว่าจะคัดได้ชุดที่ไม่งามเกินไป ไม่ฉูดฉาด และเหมาะแก่การเข้าเฝ้า
แต่แล้ว จู่ ๆ ในวังกลับมีข่าวมาว่าจักรพรรดินีจางประชวรพระเศียร ให้เลื่อนวันเข้าเฝ้าออกไป
นี่ทำให้อารมณ์ที่คึกคักของมู่ทิงทิงพลันห่อเหี่ยวลงในบัดดล
กระทั่งมีข่าวว่ามู่เจิงมาถึง หัวใจของนางก็กระตุกวาบ รีบถามว่า “ใครนะ”
หรงซู สาวใช้ผู้มารายงานยิ้มพลางตอบ “คุณหนูเซี่ย เป็นคุณลุงของท่านเอง—ท่านรองมูน่ะ”
“คุณลุง…”
มู่ทิงทิงผละอิงเอ๋อร์ที่กำลังหวีผมให้นาง ลุกขึ้นยืน ทว่าใจกลับลังเลวูบหนึ่ง อารมณ์พลุ่งพล่านไม่สงบ
หรงซูกล่าวอีกว่า “ท่านรองมูแจ้งว่า เมื่อวานท่านโหวน้อยไปที่จวนของท่านด้วยตนเอง แต่ท่านไม่อยู่พอดี คิดว่ามีเรื่องอะไร จึงเลือกมาที่นี่แต่เช้าเพื่อสอบถาม”
“และยังกำชับอีกว่า หากคุณหนูกำลังยุ่งอยู่ ก็ไม่ต้องพบก็ได้”
สีหน้ามู่ทิงทิงหม่นหมองไม่แน่นอน
นางรู้ดีว่า ท่านพ่อไม่มีทางมาที่นี่โดยไร้เหตุ
ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่
ความตื่นตระหนกที่ประดังเข้ามาโดยไม่รู้สาเหตุ ทำให้นางกำแขนเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว ฝืนปรับสีหน้าแล้วเอ่ยว่า “คุณลุงอุตส่าห์มาถึงที่ หลานจะไม่พบก็ดูจะไม่สมควร”