อวี๋หลางออกไปไต่ถามมาหนึ่งยกใหญ่ อาศัยเส้นสายของตนในเมืองหลวง ลำบากลำบนจนได้ป้ายมาสามอันในราวยามโหย่ว
ทว่าเพิ่งก้าวเข้าจวนเหริน เตรียมรายงานภารกิจต่อท่านเหริน ป้ายเหลืองสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใส่กลางหว่างคิ้ว
เขาทั้งร่างหงายหลังล้มลงทันที
จากนั้น เบื้องหน้ามีเงาร่างเลือนราง ค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความมืด
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก...”
เหมือนมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นข้างหู
อวี๋หลางสะดุ้งสุดตัวอีกครั้ง หันกลับไปด้วยความฉงน กลับพบว่าตนเองอยู่ในห้องหนังสือแห่งหนึ่ง
และผังของห้องหนังสือนี้ก็คุ้นเคยยิ่ง เป็นสถานที่ที่เพิ่งไปมาเมื่อกลางวันนั่นเอง—ห้องหนังสือของเจ้าเมืองซุ่นเทียน เจิ้งเต้าหย่วน
“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
อวี๋หลางฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก
เห็นเบื้องหน้าเป็นค่ำคืนไร้สิ้นสุด เงาร่างผอมบางหนึ่งยืนอยู่ริมประตู
ในใจเขาเยือกเยียบ ไม่อยากเข้าไปเลยสักนิด
แต่ร่างกายกลับไม่อยู่ใต้บังคับ พรวดพราดเดินถึงข้างประตู และเปิดประตูออกทันที
“คือ...คือเจ้า?”
ลมหนาวกรูเข้าห้อง อวี๋หลางได้ยินตน “เปล่งเสียง”
ทว่าเสียงนี้ไม่ใช่เสียงของตนอย่างชัดแจ้ง...
เกิดอะไรขึ้น?
คนนอกประตูยิ้มเยือกเย็น “ขอยืมของสิ่งหนึ่งมาใช้”
“เจ้ามิใช่ตายไปแล้วหรือ”
อวี๋หลางผวาซวนถอยหลัง แต่กลับได้ยินตนเอ่ยถามอีกครั้ง
เพิ่งถึงตอนนี้ เขาจึงค้นพบจุดผิดสังเกต
ยามนี้ ตัวเขาไม่ใช่ “อวี๋หลาง” อีกต่อไป หากแต่กลายเป็น “เจิ้งเต้าหย่วน”
คนประหลาดนอกประตูสาวเท้ากรายเข้ามาใกล้ เขาจ้องมองตนอย่างดูแคลน “วิญญาณของเจ้าสกปรกยิ่ง ข้าไม่ปรารถนาจะเอาแต่แรก”