หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่กลับคืนร่างมนุษย์แล้ว ยกอ่างน้ำอุ่นเดินเข้ามา เมื่อเห็นฮั่วเฉินกำลังจ้องมองไปทางประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์หยุดฝีเท้า มองตามสายตาของเขาไป แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ
“เป็นอะไรไปเหรอ?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์วางอ่างน้ำลงข้างเสือ แล้วนั่งยอง ๆ ลูบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ
ฮั่วเฉินที่จมอยู่ในโลกของตัวเองเพิ่งสังเกตเห็นว่าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์มาอยู่ข้างกายแล้ว เขารีบหันกลับไป ทันทีที่เห็นเธอ ความเศร้าในดวงตาก็ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง
ภรรยาของเขาสวยเกินไปแล้ว!
ผมสีชมพูอ่อนยาวถึงเอว ดวงตาแมวสีอ่อนกลมโตใสกระจ่าง จมูกเล็กโด่งน่ารัก และริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อราวกับกลีบซากุระ ทุกอย่างล้วนทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง
“ที่รัก...”
ฮั่วเฉินมองเธอจนตาค้าง เผลอเรียกออกมาโดยไม่รู้ตัว
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ใช้สองมือลูบหูใหญ่ของเขา สัมผัสนุ่มสบายทำให้เธอไม่อยากปล่อยมือเลย
“เป็นอะไรไปเหรอ?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ใกล้มาก ผิวขาวผ่องไร้ตำหนิราวหยกเนื้อดี ทั้งนุ่มนวลและเกลี้ยงเกลา
หัวใจยิ่งเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่บาดแผลก็คล้ายจะปวดตุบ ๆ ขึ้นมา
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เห็น หัวใจของฮั่วเฉินก็เริ่มเย็นชาลงทีละน้อย
ในห้องมีแต่ร่องรอยที่ภรรยาทิ้งไว้ ส่วนร่องรอยของเขากลับไม่มีเลยแม้แต่น้อย
หรือเป็นเพราะเมื่อก่อนเขาเคยทำให้ภรรยาเสียใจ ข้าวของที่เป็นของเขาถึงถูกเธอทิ้งไปหมดแล้ว? นอกจากเหตุผลนี้ เขาก็นึกคำอธิบายที่สมเหตุสมผลอย่างอื่นไม่ออก
แต่ตอนนี้เขาบาดเจ็บ ภรรยาไม่เพียงไม่รังเกียจเขาแม้แต่นิดเดียว ยังเอาใจใส่ดูแลเขาอย่างดี หรือว่าเธอยังไม่ได้หมดหวังในตัวเขาเสียทีเดียว?