“ฮู่ว...”
ยามเช้าตรู่ ฮั่วเฉินซึ่งนอนอยู่บนพื้นส่งเสียงครางเบา ๆ สมองที่สับสนวุ่นวายเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่เขากำลังคิดจะขยับอุ้งเท้าเบา ๆ ปลายนิ้วกลับสัมผัสโดนก้อนอุ่น ๆ จนร่างพลันแข็งทื่อ
เขาลืมตาหนักอึ้งขึ้น รูม่านตาแนวตั้งสีทองไร้ซึ่งความดุดันและน่าเกรงขามดังเช่นวันวาน เหลือเพียงความงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก
ที่นี่ที่ไหน เขาเป็นใคร แล้วเจ้าแมวน้อยแสนน่ารักที่ขดตัวนอนอยู่บนท้องเขานี่ใครกัน?
ในความเข้าใจของเขา สัตว์สองตัวที่ใกล้ชิดกันเช่นนี้ย่อมเป็นคู่ครองหรือไม่ก็คนในครอบครัว
แต่เขาเป็นเสือ ส่วนเจ้าแมวน้อยที่ดูบอบบางและเอาแต่ใจตัวนี้ก็ไม่ใช่สายพันธุ์เดียวกับเขาเลย
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนในใจเขาจะไม่ได้ต่อต้านการสัมผัสใกล้ชิดเช่นนี้ ตรงกันข้าม เขารู้สึกแปลกใหม่และชอบกลิ่นอ่อนหวานอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมาก
สมองของฮั่วเฉินหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะได้ข้อสรุปในที่สุดว่า
เจ้าแมวน้อยที่น่ารักไปเสียทุกส่วนตัวนี้เป็นคู่ของเขา เป็นที่รักของเขา
“โฮก...”
ฮั่วเฉินส่งเสียงครางต่ำ ๆ แล้วใช้หางที่เริ่มมีเรี่ยวแรงค่อย ๆ โอบหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไว้
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ยังไม่ตื่นดีขยับหู พลิกตัวนอนหงายกางแขนขา แล้วกอดหางที่เลื้อยเข้ามาพันตัวเธอไว้โดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากเล็กสีชมพูขยับจุ๊บจั๊บสองครั้ง ก่อนจะจมสู่ห้วงนิทราแสนหวานอีกครั้ง
เมื่อเห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ทำตัวเป็นธรรมชาติเช่นนี้ ฮั่วเฉินก็ยิ่งมั่นใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ มองร่างเล็กจ้อยตรงหน้าเท่าไรก็ยิ่งชอบมากขึ้นเท่านั้น