เพียงเสียงเรียก “สามี” คำเดียว ระบบก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าความคืบหน้าในการฟื้นตัวของฮั่วเฉินเพิ่มขึ้นพรวดเดียวถึง 30 เปอร์เซ็นต์
นี่... มันสมเหตุสมผลเหรอ?
ระบบจิ้มหน้าจอรัว ๆ พอพบว่าเป็นเรื่องจริง ก็อดร้องเรียกหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เสียงดังไม่ได้
“โฮสต์!!! เมื่อกี้แค่เรียกฮั่วเฉินว่าสามี เขาก็ดีขึ้นตั้ง 30 เปอร์เซ็นต์แน่ะ!!!”
«อะไรนะ!!»
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำลังจะใช้มีดหั่นปลาอยู่แล้ว จึงสะดุ้งจนทำมีดหลุดมือ มีดกำลังจะตกใส่หลังเท้า แต่ฮั่วเฉินที่เฝ้าอยู่ข้างกายรีบงับมันไว้ได้ทัน
ภาพเมื่อครู่ทำให้แววตาของฮั่วเฉินเปลี่ยนไป เผยความเย็นชาเฉียบคมที่ดูคล้ายตัวเขาในอดีตอยู่ราง ๆ หลังวางมีดที่คาบไว้ลงบนโต๊ะ เขาก็รีบเข้ามาหาเธอทันที
น้ำเสียงของเขายังเจือความหวาดหวั่นที่เพิ่งผ่านพ้นมา «ที่รัก เป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่เป็นไรใช่ไหม?»
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ค่อย ๆ ดึงสติกลับมาจากความตกใจ เมื่อเห็นฮั่วเฉินมีแววตาตื่นตระหนกเต็มเปี่ยม ก่อนจะเหลือบมองมีดที่วางอยู่ข้าง ๆ เธอจึงส่ายหน้าเบา ๆ
«ไม่เป็นไร เอ่อ... ฮั่วเฉิน ตอนนี้ร่างกายคุณรู้สึกยังไงบ้าง?»
พอได้ยินหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถามถึงสภาพร่างกาย ฮั่วเฉินก็เข้าใจทันทีว่าความผิดพลาดเมื่อครู่ต้องเกี่ยวข้องกับตัวเขาแน่ แววตาสำนึกผิดจึงยิ่งเข้มข้นขึ้น
«ขอโทษนะ ทำให้ที่รักเป็นห่วงอีกแล้ว ผมแข็งแรงดี ไม่เป็นอะไรหรอก ต่อไปตอนทำอะไรอันตราย อย่าวอกแวกเพราะผมอีกได้ไหม?»
ฮั่วเฉินพูดอย่างจริงใจ ขณะเดียวกันก็เกลียดชังตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เช่นนี้ เขาตั้งใจจะทำให้ที่รักประหลาดใจแท้ ๆ แต่กลับทำอาหารให้เธอสักมื้อยังไม่ได้