หลังจากฮั่วเฉินพูดคำนั้นสามคำในตอนกลางวัน คืนนั้นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซึ่งปกติจะคืนร่างเดิมแล้วนอนอยู่ข้างฮั่วเฉิน กลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง ภาพดวงตาลึกล้ำจริงจังของฮั่วเฉินยังคงผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด หัวใจของเธอเต้นรัวอยู่ตลอด ขณะที่กำลังจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน เสียงข่วนประตูก็ดังมาจากหน้าห้อง ตามด้วยเสียงเรียกแสนตัดพ้อที่ฟังปุ๊บก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร
“ที่รัก...”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำผ้าห่มแน่น นิ่งค้างอยู่หลายวินาที ก่อนจะยอมแพ้ในที่สุด ลุกขึ้นไปเปิดประตู
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ในชุดนอนดูอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน ทั้งตัวนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม ดูเรียบร้อยและสงบเสงี่ยม
ฮั่วเฉินที่หมอบอยู่หน้าประตูเห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เปิดให้ หูที่ลู่ตกพลันตั้งชันขึ้นทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองเธอ
“ที่รัก ผมไม่อยากนอนคนเดียว”
ฮั่วเฉินยันตัวขึ้นครึ่งหนึ่ง แนบตัวคลอเคลียต้นขาเนียนเกลี้ยงของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ขนบนตัวเสียดสีกับผิวบอบบางของเธอไม่หยุด ทั้งอุ่นทั้งฟูนุ่ม
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เม้มริมฝีปากสีชมพูชุ่มฉ่ำ เอาเข้าจริง หลังจากรู้ตัวว่าคิดอย่างไรกับฮั่วเฉิน และรับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีให้เธอ การใช้ชีวิตธรรมดาร่วมกันในวันวานก็พลันมีความหมายแตกต่างออกไป ทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนและสั่นไหว
อย่างตอนนี้ ฮั่วเฉินกำลังถูไถกับตัวเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาสัมผัสผิว หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่อาจมองเขาเป็นเพียงเสือตัวหนึ่งได้อีกต่อไป
เธออดจินตนาการถึงร่างมนุษย์ของฮั่วเฉินผ่านร่างสัตว์ของเขาไม่ได้ แค่คิดว่าฮั่วเฉินกำลังออดอ้อนคลอเคลียเธอแบบนี้ หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่