เมื่อกลับถึงบ้าน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองเหวินเยี่ยนที่ทำตัวเหมือนปกติแล้วก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ทั้งที่เมื่อก่อนเขาใส่ใจมากว่าเธอจะสนิทกับผู้ชายคนอื่นหรือไม่ ครั้งก่อนแค่เพื่อนร่วมชั้นมาคุยกับเธอสองสามคำที่หน้าโรงเรียน เหวินเยี่ยนก็ทำหน้าขรึมแล้วตีฝ่ามือเธอเบา ๆ เป็นเชิงเตือน แต่ตอนนี้...
เมื่อเห็นพี่ชายเอาแต่ก้มหน้ามองโทรศัพท์ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็นึกถึงคำพูดของถังเหวินถิงขึ้นมาอีกครั้ง ในใจก็ยิ่งรู้สึกแย่
เธอยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างกระอักกระอ่วนแล้วพูดว่า “พี่คะ หนูจะไปนอนพักสักหน่อยนะคะ”
เหวินเยี่ยนกำโทรศัพท์แน่น ไม่กล้าปล่อยให้อารมณ์ในใจเผยออกมา “ไปเถอะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก้มหน้าเดินขึ้นชั้นบน พอเสียงประตูปิดดังขึ้น เหวินเยี่ยนที่อยู่ข้างล่างก็ขว้างโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ สีหน้าดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
ผู้ช่วยหลี่ส่งรายงานทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโรงเรียนเมื่อครู่มาให้เขาแล้ว พอคิดว่ามีคนมาสารภาพรักกับเด็กสาวของเขา และสวี่เจ๋อจิ่งยังช่วยปฏิเสธแทนเธอ เหวินเยี่ยนก็ไม่อาจควบคุมความเดือดดาลในใจได้
ดูท่าตระกูลสวีกับตระกูลถังคงต้องถูกเตือนให้รู้สำนึกเสียหน่อย
กระทั่งถึงตอนกลางคืน ใจที่กระสับกระส่ายของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์จึงค่อยสงบลงเล็กน้อย
พี่ชายยังคงเอ็นดูเธอเหมือนเดิม หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จิบนมพลางมองใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนของเหวินเยี่ยน
เมื่อร่างกายถูกโอบล้อมด้วยพลังปราณอันเข้มข้น ความไม่สบายใจในตอนกลางวันก็ค่อย ๆ จางหายไป