"อืม... สอบไม่ผ่านอีกแล้ว"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนกอดโต๊ะ ใบหน้าขาวผ่องมีแก้มยุ้ยๆ บีบเข้าหากัน ริมฝีปากสีชมพูห่อเล็กน้อย เหมือนตุ๊กตาที่ยางหมดเลยทีเดียว
น้ำเสียงที่นุ่มนวลเหมือนกำลังงอแงนั้น ลอดเข้าหูของเพื่อนร่วมชั้นโดยไม่รู้ตัว
หลายคนเริ่มใจเต้น อยากจะเข้าไปปลอบเจ้าตัวน้อยที่แสนจะน่าสงสารคนนี้จริงๆ
แต่พอคิดถึงใบหน้าที่มืดครึ้มน่ากลัวนั้นแล้ว ก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
ลู่จื้อ... พี่ชายของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์
ในนามเท่านั้น ได้ยินว่า หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูกเลี้ยงมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อมาเป็นเพื่อนเล่นของลูกชายคนโตตระกูลลู่ เป็นลูกน้องตัวน้อย
ตอนแรกไม่มีใครเชื่อ เพราะใครล่ะที่ลูกน้องตัวน้อยจะให้เจ้านายใหญ่ช่วยสะพายเป้ ช่วยตักน้ำให้กิน แม้แต่เชือกผูกรองเท้าก็ยังช่วยผูกให้
ในสายตาของพวกเขา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็คือแก้วตาดวงใจของลู่จื้อ ทะนุถนอมสุดหัวใจ
ดังนั้น ต่อให้ภายหลังทุกคนรู้ฐานะที่แท้จริงของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ก็ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่อง เธอยังมีใบหน้าที่งดงามเช่นนั้นอีก
ความงามคือความถูกต้อง สะท้อนอยู่ในตัวเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ก็ยังมีบางคนที่มองหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ดีนัก ดูถูกฐานะของเธอ แต่ก็อิจฉาที่เธอมีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้
"โอ๊ะ... สอบไม่ผ่านอีกหรือนี่"
"อาจารย์บอกว่า ข้อสอบชุดนี้เราเคยทำกันมาแล้วนะ"
"ดูท่าบางคนนะ... มีแต่หน้าตา ภายในกลับว่างเปล่า"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กะพริบตา มองดูฉู่หนิงซวงที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอเมื่อไหร่ไม่รู้ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก ทำให้เธอรู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที
อะไรกันเนี่ย ก็แค่ตัวเองไม่ใช่มนุษย์ ธุรกิจพวกนี้มันยากสำหรับเธอจริงๆ นี่นา