รถจอดที่โรงรถ คนขับและบอดี้การ์ดรีบออกไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงหยุนเสวี่ยเอ๋อร์และฮั่วเซียวนั่งอยู่ที่เบาะหลัง
ฮั่วเซียวไม่ได้รีบอุ้มคนลงจากรถ กลับจับมือหยุนเสวี่ยเอ๋อร์มาลูบไล้เล่น นิ้วเรียวขาวเนียนกลายเป็นสีชมพูอ่อนๆ อย่างรวดเร็ว สวยงามเหลือเกิน
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เงยหน้ามองฮั่วเซียว ฮั่วเซียวก็กำลังมองเธอพอดี
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ขยิบตาให้เขา ดวงตากลมใสเหมือนเด็กที่ไร้เดียงสา แต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดใจโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ขัดแย้งกัน แต่กับหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กลับดูพิเศษยิ่งนัก ชวนให้ทั้งรักใคร่และอยากทำลาย
ฮั่วเซียวจูงมือเธอลงจากรถ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะยืนทรงตัว ชายหนุ่มก็หมุนตัวคีบเอวเธอให้พิงกำแพง
แววตาหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เผยความตื่นตระหนกเล็กน้อย ดวงตาชุ่มน้ำมองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ
เพิ่งจะคิดจะดึงชายเสื้อถามว่าเกิดอะไรขึ้น มือทั้งสองก็ถูกมือใหญ่คว้าไว้เหนือศีรษะ ทั้งตัวเหมือนลูกแกะที่รอการสังเวย ปล่อยให้ถูกจัดการตามอำเภอใจ
"ที่รัก" ฮั่วเซียวกระซิบข้างหูหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ไอร้อนถาโถมเหมือนเปลวไฟที่ลุกลาม ผิวหนังที่ถูกสัมผัสกลายเป็นสีแดงขึ้นทันที
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์หดตัวอยากหนีจากความร้อนที่ทำให้ใจสั่น แต่ชายหนุ่มก้มลงกัดติ่งหูที่แดงจนจะหยดเลือด แล้วกระซิบเบาๆ "ที่รักไม่เชื่อฟัง ลงโทษที่นี่ได้ไหม?"
ถึงแม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รู้ดีว่าเบื้องหลังน้ำเสียงเรียบนิ่งนี้คือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้