ไม่นานนัก กู้ชืออวิ้นที่เพิ่งกลับถึงบ้านก็ได้รับรู้ความจริงว่าภรรยาของเขาหนีไปแล้ว
เมื่อมองดูห้องที่ยังมีของทุกอย่างครบ ยกเว้นกระเป๋าเดินทางสีชมพูรูปหมูน้อย กู้ชืออวิ้นโกรธจนหัวเราะออกมา
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแม่ของเขา เขาก็ตรงดิ่งไปที่คฤหาสน์ตระกูลกู้ทันที
แต่แม่กู้มองดูกู้ชืออวิ้นที่ดูไม่ได้เอาเสียเลยซ่อนตัวอยู่หลังคนรัก แล้วหัวเราะอย่างสะใจ
สมน้ำหน้า ใครใช้ให้มันสร้างข่าวลือเรื่องแม่ของตัวเอง
กู้ชืออวิ้นกัดริมฝีปากแน่น เอ่ยปากอ้อนวอนอย่างยอมจำนนให้ใครก็ตามบอกเขาว่าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ที่ไหน
แค่นึกว่าภรรยาของเขาที่ข้างนอกไม่มีคนดูแลแล้วยังอาจถูกคนคิดไม่ดีจ้องมอง กู้ชืออวิ้นก็แทบคลั่ง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูกเขาประคบประหงมให้เป็นคนเอาแต่ใจขนาดนี้ แถมยังสวยขนาดนี้ เขาจะอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้ได้อย่างไร
แต่แม่บอกเพียงว่าเธอไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการจากไปของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ แค่ให้เงินเล็กน้อยเท่านั้น
ยังแถมเยาะเย้ยอีกว่าหรือเขาไม่ดีกับเธอ เธอถึงได้หนี
ไร้สาระ กู้ชืออวิ้นแย้งในใจทันที
นอกจากบนเตียงแล้ว เรื่องไหนเขาไม่ตามใจภรรยา
แต่ภรรยาก็ยังหนีไปอยู่ดี
กู้ชืออวิ้นออกจากคฤหาสน์ตระกูลกู้แล้วระดมความสัมพันธ์ทั้งหมดเพื่อตามหาหยุนเสวี่ยเอ๋อร์
แต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่เป็นภูตดอกไม้น้อยๆ ไม่ใช่คนที่จะหาได้ง่ายๆ
เมื่อคำว่า "หาไม่พบ" ถูกส่งมาถึงกู้ชืออวิ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เขาอดไม่ได้ที่จะเตะแจกันลายครามในห้องรับแขกแตก
คำเหล่านั้นราวกับคำสาป ทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืน
ถึงขั้นไม่ไปบริษัท นอกจากการเพิ่มคนเพื่อค้นหาต่อ ก็คือซ่อนตัวอยู่ในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์
เมื่อเฮ่อฉินกับพวกได้รู้ ก็กดความตื่นเต้นในใจไว้ แล้วถือเหล้าดีๆ หลายขวดมาที่บ้านของกู้ชืออวิ้น