“ท่านปู่ใหญ่ หนูกลับมาแล้วค่ะ!!”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เอ่ยเสียงยาว ผมดำยาวปลิวสยายตามการเคลื่อนไหว สายตาคมเป็นประกายแวววาว
“ดี ๆ เสวี่ยเอ๋อร์ไปฝึกตนมาครั้งนี้ทำได้ดีมากเลยทีเดียว”
ผู้เฒ่าที่ถูกเรียกว่าท่านปู่ใหญ่มีสีหน้าใจดีและเอ็นดู
“อย่าเสียเวลา รีบออกเดินทางต่อเถอะ”
ท่านปู่ใหญ่ลูบหัวหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เบา ๆ “รีบไปปูพื้นฐานให้มั่นคง”
“ค่ะ ๆ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าอย่างมีความสุข ดั่งนกน้อยที่ร่าเริง
“แต่ก่อนไป กินยาลืมทุกข์นี้เสียก่อน”
ท่านปู่ใหญ่หงายฝ่ามือ ปรากฏยาลูกกลอนสีฟ้าออกมา
“ทำไมต้องกินอันนี้ด้วยล่ะ?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือรับมา ดมดู แล้วเอ่ยด้วยความไม่เข้าใจ
ท่านปู่ใหญ่ยิ้ม: “เพื่อป้องกันไม่ให้ความทรงจำของโลกสับสน และยังช่วยให้ฝึกตนได้ดียิ่งขึ้นอีกด้วย”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เชื่อถือคำพูดของท่านมาก: “ค่ะ ๆ ขอบคุณท่านปู่ใหญ่”
เมื่อเห็นว่าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กลืนยาลงไปแล้ว ท่านปู่ใหญ่ก็กวักมือ:“ไปเถอะ”
เพียงพริบตา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็หายไปจากที่เดิม
สโมสรชิงอวิ๋น
เหลียวเหวินเลื่อนเก้าอี้หมุนเข้ามาหาเหลียงซวี่ สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง: “พี่ซวี่ ได้ยินว่าพี่หลี่หาผู้ช่วยคนหนึ่งมาให้โดยเฉพาะเลยนี่นา”
เหลียงซวี่ไม่แม้แต่จะมองเขาสักนิด จ้องจออย่างคมกริบ ปลายนิ้วเรียวแตะเบา ๆ เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ยิงต่อเนื่องพร้อมเติมกระสุน ข้อความนับศัตรูที่สังหารก็เด้งขึ้นมาทันที
“ไม่ต้อง”
“โห เจ๋งมาก พี่ซวี่ สมแล้วที่เป็นเทพมือปืนอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์จีน”
เหลียวเหวินถูกท่าไม้ตายที่ลื่นไหลนี้ทำให้ตะลึง อดชูนิ้วโป้งให้ไม่ได้
“เหลียงซวี่ เดี๋ยวผู้ช่วยดูแลความเป็นอยู่ที่ฉันหามาให้จะไปหาโดยตรง ครั้งนี้ไม่ว่าเธอจะพูดยังไงก็ห้ามปฏิเสธอีกเด็ดขาด”
พี่หลี่ที่สวมรองเท้าส้นสูงเดินลงมาจากชั้นบน สีหน้าเป็นกังวลมองแผ่นหลังที่สูงโปร่งกว้างนั้น