วันรุ่งขึ้น ตอนที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตื่นขึ้นมา กู้ชืออวิ้นออกไปนานแล้ว
มองดูข้อความบนกระดาษที่ทิ้งไว้บนโต๊ะ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์หยิบปากกาขึ้นมา แล้ววาดรูปหน้าหมูบนนั้นด้วยความแค้น
ถ้าได้วาดหน้าหมูนี้บนหน้าผากของกู้ชืออวิ้นล่ะก็...
พอคิดถึงภาพนั้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ทรุดตัวลงบนผ้าห่ม หัวเราะจนตัวงอ
แต่หัวเราะไปหัวเราะมาเธอก็หยุดนิ่ง
ทำยังไงดี!!
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ทุบเตียงด้วยความแค้น มือเล็ก ๆ ขาวผ่องกลายเป็นสีแดงขึ้นมาทันที
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จ้องมองรอยฟันข้าง ๆ รอยแดงนั้นอยู่นาน สายตาค่อย ๆ เริ่มแน่วแน่
เธอต้องจากไป
ไม่ใช่เพียงเพื่อเนื้อเรื่องเท่านั้น แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกดูดจนหมดแรง
ถึงแม้ทุกครั้งกู้ชืออวิ้นจะชดเชยให้เธอมากมาย
แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย
ใช่ แค่นั้นแหละ
เธอจะไม่มีวันยอมรับว่ากู้ชืออวิ้นเก่งมาก ทำให้เธอรู้สึกดีหรอก
ยังไงซะพลังวาสนาก็เก็บสะสมพอแล้ว ถึงเวลาแล้วที่จะไปเที่ยวในโลกใบนี้บ้าง
คิดแล้วก็ทำเลย หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ดีดตัวลุกขึ้นอย่างกระปรี้กระเปร่า แต่ผ่านไปแค่สองวิก็ต้องเอามือประคองเอว ร้องคราง ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างอ่อนระทวย
ตามสูตรของนิยาย แม่ที่รวยของกู้ชืออวิ้นน่าจะยื่นเช็คให้เธอใบหนึ่ง แล้วบอกให้เธอห่างลูกชายของเธอไปให้ไกล ๆ
เพราะในโลกนี้แม่ของกู้ชืออวิ้นพอใจเฉียวเมิ่งเมิ่งมาก ได้ยินว่ายังเคยหมั้นหมายตอนเด็ก ๆ กันอีกด้วย