“เสวี่ยเอ๋อร์ ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?”
เสิ่นเยี่ยนที่เพิ่งลงจากรถเห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เข้า ก็เหมือนลูกหมาเห็นนายท่าน รอยยิ้มซื่อ ๆ ปรากฏบนใบหน้า ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปหาเธอ
“วันนี้ผมตั้งใจพาอาเล็กมาที่ตระกูลซู เพื่อทำตามสัญญาหมั้นกับคุณ ผมเอาสินสอดมาด้วยแล้ว เสวี่ยเอ๋อร์ ผม...”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้รู้สึกดีกับเสิ่นเยี่ยนเท่าไรนัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เธอเอ่ยขัดขึ้นว่า “เสิ่นเยี่ยน ฉันไม่อยากทำตามสัญญาหมั้นกับนาย อีกอย่าง ตอนนี้ฉันออกจากตระกูลซูแล้ว ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ของตระกูลซูอีก นายไปหาซูเชียนเชียนเถอะ”
ท่าทางเช่นนี้ของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กลับทำให้เสิ่นเยี่ยนรู้สึกว่าเธอทั้งมีชีวิตชีวาและสวยน่ารัก พอได้ยินคำพูดของเธอ เขาไม่เพียงไม่ถือสา แต่กลับแอบดีใจอยู่ในใจ
“เสวี่ยเอ๋อร์ ตอนนี้คุณไม่มีที่อยู่แล้วใช่ไหม กลับบ้านกับผมดีไหม ผมจะแต่งงานกับคุณ ให้คุณเป็นนายหญิงน้อยของตระกูลเสิ่น”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เห็นเสิ่นเยี่ยนทำเหมือนไม่เข้าใจภาษาคน จึงถลึงตาใส่เขา ดวงตาฉ่ำน้ำเป็นประกายระยิบระยับ แก้มเนียนผ่องอมชมพู แม้แต่ตอนโกรธก็ยังดูมีเสน่ห์น่ารัก
คราวนี้ยิ่งทำให้เสิ่นเยี่ยนละสายตาจากเธอไม่ได้ ในใจเริ่มวาดฝันถึงชีวิตแสนสุขของทั้งคู่แล้ว แต่เสียงเคร่งขรึมที่ดังขึ้นกะทันหันกลับทำลายความฝันของเขา
“เสิ่นเยี่ยน ตระกูลเสิ่นสอนให้คุณตามตื๊อผู้หญิงแบบนี้หรือ?”
ในชั่วขณะนั้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ราวกับได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในใจ ไม่รู้เพราะอะไร เธอพลันเกิดความคาดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้านั้น หัวใจที่สั่นไหวก็ส่งความรู้สึกไปถึงปลายนิ้ว ริมฝีปากชุ่มชื้นแดงระเรื่อแย้มออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว