ทันทีที่ลงจากรถ เสิ่นเยี่ยนก็เห็นอาเล็กคนดีที่แย่งที่รักของเขาไป กำลังจับมือหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ ดวงตาคู่นั้นที่ปกตินิ่งสงบราวบ่อน้ำโบราณจับจ้องเธอไม่วางตา แววตาวูบไหวเปี่ยมด้วยความเป็นเจ้าของ ราวกับกลัวว่าคนในมือจะหนีไปอย่างไรอย่างนั้น
หากไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กันมาหลายปี เสิ่นเยี่ยนขอบตาแดงขึ้นอีกหลายส่วน เขาจ้องนิ้วยาวเรียวที่โอบกุมมืออ่อนนุ่มไว้แน่นจนไม่มีช่องว่าง เส้นเลือดที่นูนขึ้นมาเต้นตุบ ๆ เผยให้เห็นความไม่สงบในใจของชายหนุ่ม
เมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบเจือคำเตือนของเสิ่นอวี่ลี่ เสิ่นเยี่ยนฝืนยืนหยัดได้เพียงชั่ววินาที ก่อนจะเบือนหน้าหนี แล้ววิ่งพรวดเข้าไปในบ้านเก่าอย่างเสียมารยาทเป็นครั้งแรก
เขาจะไปฟ้องคุณปู่ ให้คุณปู่ลงโทษเสิ่นอวี่ลี่ แล้วบังคับให้คืนที่รักกลับมาให้เขา!
“อะไรนะ! คุณพูดว่าอะไรนะ!”
เสิ่นเยี่ยนก้มหน้า ทำสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว เมื่อได้ยินเสียงกังวานทรงพลังของคุณปู่เสิ่นจากที่นั่งประธาน ความหวังในใจเขาก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
คุณปู่กำลังจะโกรธแล้ว เสิ่นอวี่ลี่จบแน่
เสิ่นเยี่ยนจ้องปลายรองเท้าตัวเอง พลางจินตนาการอย่างเบิกบานถึงภาพที่เสิ่นอวี่ลี่จะส่งหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กลับคืนมาให้เขาแต่โดยดี นึกถึงตอนที่ตัวเองได้จับมือนุ่มนิ่มไร้กระดูกคู่นั้น มุมปากจึงเผลอยกยิ้มออกมาล่วงหน้า
แต่ยังไม่ทันได้ดีใจนาน คำพูดของคุณปู่เสิ่นก็ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
“คุณปู่ว่าเสิ่นอวี่ลี่มีที่รักแล้วงั้นเหรอ?”
สีหน้าตื่นเต้นของคุณปู่ไม่เหมือนกำลังโกรธที่เสิ่นอวี่ลี่ทำเรื่องผิดธรรมเนียม กลับดูยินดีที่ในที่สุดก็จัดการเรื่องครองโสดของเสิ่นอวี่ลี่ได้เสียที