"ลูกสาวสุดที่รัก ทำไมถึงต้องเรียกน้องสาวกลับมาล่ะ?"
คุณนายหยุนปิดบังความรำคาญ สายตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูมองลูกสาวที่เลี้ยงมาอย่างตามใจตั้งแต่เด็ก
หยุนซียิ้มนั่งลงข้างๆ คุณนายหยุน ควงแขนเธออย่างสนิทสนม "แม่คะ หนูยังไม่เคยเจอน้องสาวเลย ตอนนี้เธอแต่งงานแทนหนูไปยังบ้านเสือถ้ำมังกร หนูในฐานะพี่สาวก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน"
คุณนายหยุนตบมือเธอ เอ่ยอย่างเอ็นดู "เธอนี่มันใจดีเกินไป โอกาสได้แต่งเข้าตระกูลฮั่ว ก็เพราะบุญของเธอต่างหาก"
หยุนซียิ้มโดยไม่พูดอะไร
การกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อจะดูเรื่องขำขันของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ อยากรู้ว่าการแต่งงานกับคนแบบนั้น จะถูกทรมานให้สาหัสแค่ไหน
แม่ลูกสองคนพูดจาเสแสร้งกันไปมา ก็ได้ยินเสียงแตรรถดังมาจากไม่ไกล
พอได้ยินเสียง หยุนซีก็รีบดึงคุณนายหยุนไปที่ประตูวิลล่า
เพิ่งถึงหน้าประตู ก็เห็นรถคันหนึ่งที่ดูเรียบง่ายแต่หรูหรา แฝงไว้ด้วยฐานะของเจ้าของ เคลื่อนเข้ามาหาพวกเธออย่างช้าๆ
เมื่อเห็นป้ายทะเบียนที่บ่งบอกถึงตัวตนอันเป็นเอกลักษณ์ ใบหน้าที่แต่งหน้าอย่างประณีตเริ่มปริแตก ดวงตาฉลาดเฉลียวเปล่งประกายความอาฆาต
ทำไม ทำไมผู้หญิงเลวที่ถูกตระกูลทอดทิ้งถึงได้นั่งรถดีๆ แบบนี้
หัวใจของหยุนซีเริ่มไม่สมดุล จินตนาการว่าถ้าตอนนั้นเธอไม่เปลี่ยนใจ ผู้ที่มีฐานะสูงส่งคนนั้นก็คงเป็นตัวเธอเอง
แต่พอคิดถึงที่เล่าลือว่าฮั่วเซียวเป็นชายแก่ที่โหดเหี้ยม ก็เริ่มปลอบใจตัวเอง ว่าแค่ยอมอยู่กับคนแก่เพื่อหน้าตาภายนอก อย่างเธอ คุณหนูใหญ่ตระกูลหยุน ไม่ยอมทำแบบนั้นหรอก