ดังนั้นพอตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ผมเผ้ายุ่งยุ่งก็รีบเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงทันที นิ้วมือขาวเนียนแตะเปิดแอปที่เธอรอคอยมานาน
พอเห็นรูปโปรไฟล์ที่ปรากฏบนหน้าจอแชท หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ดีใจจนหน้ายิ้มแย้ม แสงแดดยามเช้าสาดต้องแก้มแดงระเรื่อของเธอช่างน่ามองเหลือเกิน
ราวกับมีความทรงจำติดตัว หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็พิมพ์แชทได้อย่างคล่องแคล่วทันที “ฮั่วเซียว ฮั่วเซียว สวัสดีค่ะ ฉันคือหยุนเสวี่ยเอ๋อร์”
“คุณตื่นหรือยัง?”
“เมื่อวานขอบคุณนะคะ”
พอเห็นสติกเกอร์แมวน่ารักที่กำลังขอบคุณเด้งขึ้นมา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็กดลองอย่างแปลกใจ มันก็ไปปรากฏในกล่องแชททันที
ยังไม่ทันที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จะได้ชื่นชมเพลิน ๆ ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาเสียก่อน
“สวัสดี ตื่นแล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
น้ำเสียงสั้น ๆ เย็นชาเหมือนกับตัวฮั่วเซียวคนนั้น แต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่เห็นข้อความตอบกลับกลับดีใจสุดขีด
เธอตั้งใจพิมพ์บนหน้าจออย่างมาก:
“ต้องขอบคุณสิคะ”
ฮั่วเซียวที่นั่งอยู่ในห้องประชุมมองตัวหนังสือพวกนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวอักษรราวกับมีพลังทะลุผ่านหน้าจอเย็นชานั้น เขานึกภาพออกว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายจะน่ารักขนาดไหน
โดยที่เขาไม่รู้ตัว ใบหน้าที่เคยเย็นชาตลอดเวลาก็เริ่มอ่อนโยนลงอย่างช้า ๆ นิ้วกดที่รูปโปรไฟล์น่ารักนั้น ในใจอ่อนยวบ ก่อนจะส่งข้อความโอนเงินที่มีเลขศูนย์ต่อท้ายเป็นพรืดออกไป
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นับเลขศูนย์พวกนั้นแล้วก็เหม่อลอย หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้น