"อะไรนะ? ฉันใช้บัตรไม่ได้รับหรือ?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำการ์ดใบน้อยไว้แน่น พอได้ยินพนักงานบอกว่าที่นี่ใช้บัตรไม่ได้ ดวงตาก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นทีละน้อย
ครอบครัวหยุนรังแกเธอ แล้วทำไมพระเอกของโลกนี้ก็มารังแกเธอด้วยล่ะ
บอกว่าจะให้การ์ดใบนี้ใช้อะไรก็ได้ตามใจชอบ สุดท้ายก็หลอกเธอทั้งหมด
พนักงานเป็นเด็กจบใหม่เพิ่งออกสังคม เห็นสาวงามน้ำตาคลอ ก็เกิดความเวทนาขึ้นมาในใจ คิดจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาจ่ายแทนให้ทันที
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็กระทืบเท้าวิ่งออกไปนอกประตูแล้ว
เธอหยิบมือถือผู้สูงอายุ ๆ รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋า
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พิมพ์ข้อความลงบนแป้นพิมพ์อย่างโมโห จากนั้นก็ย่อตัวลงนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง เหมือนปลาปักเป้าที่กำลังโกรธ
เธอมาเป็นภรรยาของฮั่วเซียวแล้วแท้ ๆ กลับไม่ได้ดื่มชานมสักแก้ว ช่างแย่เหลือเกิน
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก้มหน้ามุ่ย แก้มขาวผ่องขึ้นเรื่อ ๆ ด้วยความโกรธ ความน้อยใจในใจแทบจะล้นออกมา
รู้งี้จะไม่กลับมาเลย คนที่นี่ไม่มีใครชอบเธอสักคน
ที่บ้านตระกูลหยุน เธอได้อยู่ห้องเก็บของ พอมาถึงตระกูลฮั่ว ฮั่วเซียวสามีของเธอก็ไม่ยอมอยู่กับเธอ ขนาดวันแรกที่มาเขาก็ไม่ยอมโผล่หน้าแม้แต่ครั้งเดียว
ไม่เห็นจะสนใจเธอภรรยาใหม่คนนี้เลยสักนิด
ในนิยายบอกไม่ใช่เหรอว่าการแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่โต? ทำไมพอมาเป็นเธอแล้วกลับไม่เหมือนอย่างนั้นเลย
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัด พอเห็นเบอร์ที่พ่อบ้านพี่ส่งมาให้ในโทรศัพท์ ก็ไม่คิดแม้แต่จะคิด กดโทรออกไปทันที
ฮั่วเซียวที่เพิ่งจะนอนลงเตรียมจะหลับ ก็ได้รับสายจากเบอร์โทรศัพท์ในประเทศที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้