ตั้งแต่หนีออกจากงานเลี้ยงครั้งนั้นอย่างรีบร้อนมา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่ยอมออกไปพบพวกเขาอีกเลย ถึงพวกเขาจะมาถึงวิลล่า หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยังหาทางหลบกลับเข้าห้อง
หลายคนหลังจากที่ทรุดโทรมไปไม่กี่วันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ยังคงมีสาวๆ เคียงข้าง หาความสุขสำราญ เพียงแต่เมื่อนึกถึงใบหน้าอันงดงามนั้น ก็รู้สึกหม่นหมองขึ้นมา
อดคิดไปไม่ได้ว่าจะเป็นเช่นไรหาก...
แต่เรื่องราวไม่เคยมีคำว่าหาก เพราะทุกอย่างล้วนเป็นเพียงการสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น
ก็เช่นเดียวกับที่กู้ชืออวิ้นสามารถเป็นเทพบุตรแห่งโชคชะตาได้ ย่อมมีเหตุผลของมัน
ถึงแม้หล่อนจะไม่ใช่นางเอกคู่บัญชาของกู้ชืออวิ้น แต่เขาก็ยังปฏิบัติต่อหล่อนอย่างสุดหัวใจ วางหล่อนไว้ในตำแหน่งแฟนสาวในระดับสูงสุด
คิดถึงตรงนี้ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อย ถึงแม้กู้ชืออวิ้นจะช่างติดหนึบ ในบางเรื่องก็ทำให้ยากจะรับมือ แต่เขาก็ดีกับหล่อนจริงๆ
จู่ๆ หล่อนก็รู้สึกไม่อยากจากไปเสียแล้ว
เฮ้อ...
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ดื่มชานมที่กู้ชืออวิ้นทำเองให้เข้าปากไปใหญ่ ใจกลับรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดขึ้นมาเล็กน้อย
"เธอคือคนที่อยู่ข้างๆ พี่ซื่ออวิ้นสินะ"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงตกใจกับเสียงแหลมจี๊ดที่ดังขึ้นกะทันหัน จนสำลักน้ำ กระแอมไออยู่นานกว่าจะหาย
"เป็นของที่ไม่เข้าที่เข้าทางจริงๆ มีดีแค่หน้านั้นแหละ"
เฉียวเมิ่งเมิ่งเหมือนมาเยือนบ้านตัวเอง เอ่ยวิจารณ์ตามใจชอบ ท่าทางเหมือนเป็นเจ้านายใหญ่
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่อยากมีเรื่องกับนางเอก เพราะยังไงในอนาคตหล่อนก็คือภรรยาที่แท้จริงของกู้ชืออวิ้น
เฉียวเมิ่งเมิ่งมองใบหน้านั้น มือกำแน่นจนเล็บแทบจะบาดฝ่ามือตัวเอง
เมื่อตอนที่หล่อนรู้จากพี่ชายว่ากู้ชืออวิ้นคบใคร หล่อนก็รีบรุดมาทันทีโดยไม่คิดอะไร
ทำไมความรักเงียบๆ หลายปีและคืนนั้นที่หล่อนยอมมอบตัว กลับไม่ประสบความสำเร็จ
ทำไมคนที่มาทีหลังกลับได้ครองตำแหน่ง
ทำไม!
"นังจิ้งจอก!"
เฉียวเมิ่งเมิ่งจ้องหล่อนอย่างอาฆาต