เซียวโม่โฉวยืนอยู่หัวเรือนภาดาราในชุดกระโปรงแดงเพลิง ดวงตาคู่หนึ่งราวกับเปลวไฟ นิ้วมือเรียงชิดกัน อสรพิษเพลิงมัดร่างของฉินอิ่นไว้
ฉินอิ่นรู้สึกขื่นขม อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา เหตุใดถึงดึงเขามาเกี่ยวข้องด้วยเล่า
ในใจอดไม่ได้ที่จะสวดอ้อนวอนเงียบ ๆ ให้ศิษย์พี่รีบออกมา มิฉะนั้นตนเองคงต้องถูกจับตัวไปเสียแล้ว ดูท่าทางแล้ว นางจะกักขังตนเอง
อีกทั้งเรื่องความรู้สึกเช่นนี้ ง่ายที่สุดที่จะทำให้เกิดเรื่องขึ้น ตนเองไม่อยากเข้าไปพัวพันด้วย
“ดี ในเมื่อเจ้ายังไม่ยอมออกมา เช่นนั้นข้าจะพาเขาไป!”
เซียวโม่โฉวยกมือดึง ฉินอิ่นถูกลากลอยออกไปกลางอากาศ ทันใดนั้นก็มีเสียงถอนหายใจดังมาจากภายในนภาดารา
“โม่โฉว นี่มันทุกข์ไปไยกัน?”
เสียงถอนหายใจหนึ่ง แฝงไว้ด้วยความรู้สึกหมดหนทาง
เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงของศิษย์พี่อาฉุน ทว่าศิษย์พี่อาฉุนไม่ได้เดินออกมา เพียงแค่ส่งเสียงออกมาเท่านั้น
การเคลื่อนไหวของเซียวโม่โฉวหยุดชะงัก จ้องมองไปทางห้องบนนภาดารา
ริมฝีปากแดงขยับเล็กน้อย กล่าวว่า “เจ้าว่าอย่างไรเล่า?”
“ปีนั้นเจ้าสัญญากับข้าว่าจะแต่งข้าเป็นภรรยา กลับหนีงานแต่งในวันมงคล ทำให้ข้าต้องคลุมเครือไม่เป็นที่ ข้าเพียงต้องการถามเหตุผลให้แจ้งชัดก็เท่านั้น”
“หลายปีมานี้ เจ้าก็รู้ ข้ารอเจ้ามานานเพียงใด”
“เกือบห้าสิบปีแล้ว เจ้ายังไม่ให้คำตอบข้า!”
เซียวโม่โฉวแผดเสียงคำราม ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าสุดประมาณ
ห้าสิบปี!
แม้แต่ฉินอิ่นก็อดสะเทือนใจมิได้ สตรีผู้หนึ่ง สามารถรอคอยศิษย์พี่อาฉุนถึงห้าสิบปี มอบช่วงเวลาวัยสาวงดงามที่สุดให้แก่การรอคอยจนหมดสิ้น