br />“เจ้ากล่าวเช่นนี้ ไม่กลัวว่าข้าจะไปบอกอาฉุน ถึงตอนนั้นศิษย์พี่ของเจ้าจะไม่ระดมทุบตีเจ้าหรือ?” เซียวโม่โฉวรู้สึกยินดีกับคำพูดของฉินอิ่น เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
สำหรับฉินอิ่นแล้ว เรื่องในภายภาคหน้าค่อยว่ากัน ตอนนี้ขอเอาใจพี่สะใภ้ให้มีความสุขก่อนก็พอ
ศิษย์พี่อาฉุนก็น่าจะรู้สภาพของตนเอง คงไม่ลงมือหนักเกินไปนัก
“รู้แล้วจะเป็นอย่างไร? ข้ากับพี่สะใภ้เป็นแนวร่วมเดียวกัน จะออกหน้าแทนพี่สะใภ้ให้หายแค้น พี่สะใภ้จะได้รู้สึกโล่งใจบ้าง ถึงต้องโดนทุบตีข้าก็ยอม”
ต้องบอกว่า เซียวโม่โฉวถูกฉินอิ่นเอาใจจนยิ้มแย้มเบิกบาน
ฉินอิ่นจึงบ่นแทนเซียวโม่โฉวถึงสิ่งที่ศิษย์พี่อาฉุนทำลงไป พูดถึงอารมณ์ขึ้นมายังกัดฟันกรอด ออกโรงแทนเซียวโม่โฉว
เซียวโม่โฉวยิ่งฟังก็ยิ่งเบิกบาน
ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันอย่างถูกคอ ใครไม่รู้คงนึกว่าทั้งสองเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกันมาก
“เจ้าเด็กน้อยนี่ ช่างพูดถูกใจข้านัก ข้าชอบใจเจ้ามาก” เซียวโม่โฉวแย้มยิ้มงดงามสดใส
แม้อายุจะมากไปสักหน่อย แต่ก็ยังเป็นสตรีงามระดับสุดยอด
ฉินอิ่นกลอกตาไปมา เกิดความคิดบางอย่างขึ้น จึงเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “อย่างนี้จะเป็นอย่างไร?”
“ต่อไปข้าจะเรียกพี่สะใภ้ว่าพี่หญิง ส่วนพี่สะใภ้จะเรียกข้าว่าน้องชายก็ได้”
ความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง?
เส้นสายใหญ่โตเช่นนี้ ฉินอิ่นยินดีนักที่จะเกาะเกี่ยวไว้
ในยามนี้ สิ่งที่เขาขาดก็คือพื้นหลัง ส่วนเซียวโม่โฉวก็คือประมุขแห่งตระกูลเซียว สถานะไม่ธรรมดา
ออกไปข้างนอก มีสหายเพิ่มอีกสักคน ก็มีหลักประกันมากขึ้นอีกสักหน่อย
ดวงตางามของเซียวโม่โฉวเปล่งประกาย “ก็ไม่ใช่จะไม่ได้”