“หอประกายฟ้า?” ฉินอิ่นแม้จะเป็นศิษย์เขาไร้เทียมทานมาครึ่งปีแล้ว
แต่เวลาส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่สำนัก ออกเร่ร่อนภายนอก
จึงไม่เคยได้ยินชื่อหอประกายฟ้ามาก่อน
ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและแววตาเวทนาของเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง ก็คาดเดาได้ว่าหอประกายฟ้าไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะอยู่ได้เป็นแน่
หรือไม่ก็ พวกศิษย์พี่ศิษย์น้องเคยถูกเปิดทางลัดนี้มาแล้ว และยังจำฝังใจจนทุกวันนี้ ดูผิวเผินคล้ายไม่อยากหวนนึกถึง
ฉินอิ่นยิ่งสงสัยใคร่รู้ หอประกายฟ้าที่ทำให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่อยากหวนนึกถึงนั้น มีความพิเศษอย่างไร
“ท่านพี่เล็ก ข้าเองก็ยังไม่เคยไปหอประกายฟ้า”
“แต่ได้ยินศิษย์พี่ทั้งหลายเล่าว่า หอประกายฟ้านี้ เป็นสิ่งที่คณบดีรุ่นแรกนำกลับมาจากซากโบราณสถานยุคอันไกลโพ้น และสำนักศึกษาสวรรค์วิถีก็ได้ชื่อมาจากหอนี้”
“กล่าวโดยสรุป คือ หอประกายฟ้าเป็นแดนทดสอบของสำนักศึกษาสวรรค์วิถี แต่ผู้มีคุณสมบัติเข้าไปได้มีเพียงหยิบมือ”
ลั่วหลิวหลีอธิบาย
“ที่แท้ก็อย่างนี้” ฉินอิ่นพยักหน้า ศิษย์พี่หลิวหลีเข้าเขาไร้เทียมทานก่อนเขาแค่ห้าปี ยังไม่เคยเข้าหอประกายฟ้าก็นับว่าเข้าใจได้
เพียงแต่ที่ฉินอิ่นคาดไม่ถึงคือ หอประกายฟ้ามีประวัติยาวนานถึงเพียงนี้ เป็นของที่คณบดีรุ่นแรกนำกลับมา ทั้งยังตั้งชื่อสำนักตามหอประกายฟ้า
พอมองเห็นถึงความสำคัญของหอประกายฟ้าต่อสำนักศึกษาสวรรค์วิถี
“ดูท่าทีของพี่ๆ แล้ว หอประกายฟ้าน่ากลัวมากหรือ?” ฉินอิ่นใจลอบรู้สึกไม่ดี จึงเอ่ยถาม