"อะไรนะ!? จะเปิดหอประกายฟ้า เรื่องนี้เหมาะสมแล้วหรือ?" หลี่ซื่อเยวียนหลังจากได้ยินข่าวนี้ ก็รีบมายังเขาไร้เทียมทานทันที
เนื่องจากตนเป็นผู้อำนวยการรักษาการ จึงไม่กล้าเหยียบเขาไร้เทียมทาน ได้แต่รออยู่ที่ตีนเขา
ในที่สุดเมื่อเห็นคนบนเขาไร้เทียมทาน หลี่ซื่อเยวียนก็รีบถาม สีหน้าค่อนข้างตึงเครียด
ผู้มีสิทธิ์เข้าหอประกายฟ้าส่วนใหญ่ล้วนเป็นศิษย์เขาไร้เทียมทาน หลี่ซื่อเยวียนนับเป็นหนึ่งในไม่กี่คนของสำนักศึกษาสวรรค์วิถีที่เคยเข้าหอประกายฟ้า
รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของหอประกายฟ้า เพียงพลาดนิดเดียว ก็อาจส่งผลต่อจิตใจแห่งมรรคาของตนเอง
"ท่านเฒ่าหลี่ จำเป็นต้องตื่นตูมถึงเพียงนี้หรือ?" อาฉุนคาบต้นหญ้าหางหมา สีหน้าเรียบเฉย
หลี่ซื่อเยวียนยิ้มขมขื่น "ข้าเองก็นับว่าโชคดีที่ได้เข้าไปในหอประกายฟ้า เจตจำนงในหอประกายฟ้าล้วนไม่ธรรมดา หลิวหลีบรรลุขอบเขตถึงขั้นแล้ว การเข้าหอประกายฟ้านั้นมีเหตุผลพอเข้าใจได้ แต่ฉินอิ่นเพียงแค่ขั้นกำเนิดทารกเท่านั้น จะเข้าหอประกายฟ้า ต่างอะไรกับการหาที่ตายหรือ?"
"ยิ่งกว่านั้น ฉินอิ่นเพิ่งบรรลุมหาวิถีขั้นหนึ่งมานานเท่าใด เมื่อต้องเผชิญเจตจำนงของยอดฝีมือชั้นยอด นับว่าอันตรายซับซ้อนหนักหนา ควรต้องไตร่ตรองอย่างรอบคอบ"
ลั่วหลิวหลีบรรลุขอบเขตขั้นอ๋องราชันช่วงปลายสุดแล้ว ปัจจุบันระดับพลังคือขั้นอ๋องราชันขั้นเก้า การเข้าหอประกายฟ้า พอเข้าใจได้
ถึงอย่างไร เมื่อบรรลุระดับพลังถึงขั้นนี้ ก็ได้สัมผัสถึงขอบเขตแห่งมหาวิถีขั้นสอง อย่างน้อยก็พอต้านทานได้บ้าง