เขาไร้เทียมทาน
สามร่างกลับคืนมา แน่นอนว่าเป็นฉินอิ่น อาฉุน และลั่วหลิวหลี
“กลับมาได้เสียที” ฉินอิ่นยิ้มน้อย ๆ ใบหน้าเบ่งบานดั่งวสันต์ฤดู กลับถึงเขาไร้เทียมทานแล้วย่อมมีความรู้สึกเหมือนกลับบ้านเกิดเมืองนอน คิดถึงหาใดเปรียบ
มีกระดาษแผ่นหนึ่งลอยมาแต่ไกล ฉินอิ่นคว้าจับไว้ พลันมองเห็นว่าเป็นใบข่าวของลู่ชิงอีและอวิ๋นหลาน
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าช่างทำให้ศิษย์พี่หัวหมุนไปหมด เพียงออกไปข้างนอกครั้งเดียว เหตุใดจึงทำให้ทั้งแดนสวรรค์บรรพกาลสั่นสะเทือนอีกครั้ง!”
“ที่สำคัญคือเจ้ายังได้กลายเป็นอัจฉริยะนักหลอมโอสถไร้เทียมทาน ฟ้ายังมีตาหรือไม่” ลู่ชิงอีพูดไม่หยุดปาก สวมชุดเขียว ยืนตรงหน้าฉินอิ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกสิ้นไร้ไม้ตอก เห็นได้ชัดว่าถูกกระแทกใจไม่น้อย
ฉินอิ่นยิ้มเรียบ เปิดปากด้วยความถ่อมตนอย่างยิ่ง “ศิษย์พี่ชมเกินไปแล้ว เพียงแค่หลอมโอสถไปสองสามเม็ดเท่านั้น ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง”
“เทียบกับศิษย์พี่ชิงอีแล้ว ศิษย์น้องยังห่างไกลนัก”
ลู่ชิงอีแทบกระอักเลือด ที่สำคัญคือไอ้หนูนี่ทุกครั้งที่อวดจบแล้วกลับมาทำตัวต่ำตมเช่นนี้
เจ้าอวดไปเลยสักนิดก็ยังดี ยิ่งเจียมตัวเท่าไร ก็ยิ่งอัดอั้นตันใจคนอื่นมากขึ้นเท่านั้น
อวิ๋นหลานกลอกตาใส่ทีหนึ่ง “หัดเรียนรู้จากศิษย์น้องเล็กบ้างเถิด สงบนิ่งดั่งผิวน้ำไร้ระลอก ทำตัวต่ำตม”
“ไม่เหมือนเจ้า ออกไปก็ชอบอวดโอ่! ไร้ซึ่งชั้นเชิงใด ๆ!”
ลู่ชิงอี “……”
ศิษย์น้องเล็กยิ่งถ่อมตน ก็ยิ่งเป็นการอวดโดยไม่รู้ตัว
ไอ้หนูขี้โกงนี่ ยังจะให้คนอื่นมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่?