กู้จิ่วเกอค่อนข้างหงุดหงิด แต่ว่าในตอนนี้ไม่มีทางอื่น ต่อให้หงุดหงิดแค่ไหนก็ต้องกล้ำกลืนไว้
ก็ใครใช้ให้หญิงผู้นี้ไม่เคยยอมพูดเหตุผลด้วยเลยเล่า
การมาขอให้ผู้อื่นออกหน้าให้ แต่กลับมีท่าทีเช่นนี้ หากนางไม่ใช่เยวี่ยชิงอิ่ง คาดว่าคงถูกตบตายไปนานแล้ว
น่าเสียดาย ที่ตนทำไม่ได้
แน่นอนว่า กู้จิ่วเกอเองก็สงสัยใคร่รู้ในสิ่งที่เยวี่ยชิงอิ่งร้องขอ
เรื่องอันใด ถึงต้องเชิญตนให้ออกหน้าโดยเฉพาะ?
แล้วยังต้องมาด้วยตนเองอีก ทั้งที่ระยะทางไกลถึงเพียงนี้ ส่งเสียงสื่อสารมาก็ได้ไม่ใช่หรือ
ตกลงมันเป็นเรื่องอะไรกันแน่?
กู้จิ่วเกอมองเยวี่ยชิงอิ่ง นางคลี่ยิ้มบาง เผยให้เห็นริมฝีปากแดง หยิบภาพวาดม้วนหนึ่งออกมา
รับภาพวาดมา ภายในภาพเป็นชายหนุ่มผู้หนึ่ง หน้าตาหล่อเหล่าสง่างาม ดูแล้วมีสง่าราศีไม่ธรรมดา
เพื่อชายหนุ่มคนนี้ ถึงกับต้องเชิญตนให้ออกหน้า?
มันเหมาะสมหรือ?
ถึงแม้เยวี่ยชิงอิ่งจะมีพลังแข็งแกร่งกว่าตน แต่นางมาร้องขอให้ช่วย ย่อมต้องติดค้างบุญคุณ
บุญคุณของผู้แข็งแกร่งระดับนี้ ใช่ว่าจะใช้คืนได้ง่าย ๆ
มันคุ้มค่าหรือ?
“เด็กผู้นี้ดูอายุไม่มาก เป็นผู้ใดกัน?” กู้จิ่วเกอถาม
ในใจคาดเดา สถานะของเด็กคนนี้ย่อมไม่ธรรมดา ด้วยนิสัยของเยวี่ยชิงอิ่งนั้น แข็งกร้าวเกินไป แข็งกร้าวจนไม่เหมือนสตรี ย่อมยากนักที่จะมีโอกาสมาร้องขอให้ใครช่วยทำสิ่งใด
เยวี่ยชิงอิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่มิอาจเข้าใกล้
“ศิษย์น้องเล็กที่เขาไร้เทียมทานเพิ่งรับใหม่”
คำพูดสั้น ๆ แทบไม่มีข้อมูลอะไรเลย
เพียงศิษย์น้องเล็กคนหนึ่งเท่านั้น นึกว่าเป็นใคร
ศิษย์น้องศิษย์พี่ของเยวี่ยชิงอิ่งมีมากมาย ไม่เคยเห็นนางต้องเหนื่อยใจถึงขั้นมาขอให้ผู้อื่นช่วยเพื่อใครมาก่อน
“ก็แค่เด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ถึงกับต้องให้ข้าเดินทางไกลถึงเพียงนี้เพื่อออกหน้าให้?”