สตรีงามท่องไปท่ามกลางหมู่ดาว ก้าวเดียวไกลนับหมื่นลี้ ราวกับเดินเล่น รอบกายปลดปล่อยกลิ่นอายมหาวิถีไร้เทียมทาน ทุกที่ที่ผ่าน ดารดาษดวงดาราแหวกปริ หมู่ดาวสะเทือนถล่ม
ดุจบัวขาวบริสุทธิ์ ชำระโลกหล้า ไร้มลทิน บริสุทธิ์ถึงขีดสุด
“ได้เวลาไปหาคนแก่คนนั้นแล้ว”
สตรีผู้นี้ เอกลักษณ์ไร้ข้อกังขา คือประมุขสำนักศึกษาสวรรค์วิถีคนปัจจุบัน
เยวี่ยชิงอิ่ง!
เรื่องเกี่ยวข้องกับฉินอิ่น ไม่อาจประมาทได้
โดยเฉพาะชาติกำเนิดของฉินอิ่น แม้แต่ระดับนาง ยังใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง
ไม่นาน
เยวี่ยชิงอิ่งก็เข้าไปในดวงดาวดวงหนึ่งซึ่งไม่สะดุดตาท่ามกลางท้องนภากว้างไพศาล
ก้าวเดียวก็ถึง มาอยู่ในดงไผ่อันเงียบสงบ กลางดงไผ่มีเรือนไผ่หลังหนึ่ง ดูธรรมดา ไม่เป็นที่สังเกต
แต่ในยามนี้ มีเสียงพิณกังวานไพเราะระลอกหนึ่งดังขึ้น เสียงพิณเนิบนาบ ชวนให้ผู้คนดื่มด่ำในไม่ช้า ไม่อาจถอนตัว ราวกับอยู่ในทะเลสาบอันสงบนิ่ง จิตใจสงบอย่างยิ่ง
หากเพ่งพินิจดูให้ดี มีเพียงผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดเท่านั้น จึงจะสดับได้ว่า นอกเรือนไผ่มีกลิ่นอายมหาวิถีบริสุทธิ์บางเบาถักทออยู่
ผลักประตูเข้าไป ไม่มีพิธีรีตอง
เหนือทะเลสาบ มีศาลาไผ่หลังหนึ่ง ในศาลา ชายชราผมขาวนั่งอยู่ ปลายนิ้วกำลังดีดพิณ
คล้ายจะรู้ว่ามีคนมา จึงหยุดนิ้วมือ มองไปไม่ไกล ก็เห็นสตรีชุดยาวบัวขาวยืนตระหง่าน กำลังมองตน
ชายชราค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าเปี่ยมความเคารพ โค้งคำนับครั้งหนึ่ง “สหายเต๋ามาเยือนถึงเรือนไม้ ต้องขออภัยที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ”
หากมีผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดอยู่ที่นี่ คงต้องอุทานด้วยความตื่นตระหนก