ภายนอกหอประกายฟ้า
ฉินอิ่นผ่านการทดสอบและออกจากหอประกายฟ้าแล้ว
ศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างพากันมารุมล้อม
ในตอนนี้ ลั่วหลิวหลียังอยู่ระหว่างการทดสอบภายในหอ และยังไม่ถึงเวลาออกเดินทางไปร่วมงานประลองใหญ่ของแดนศักดิ์สิทธิ์
นัยน์ตาของอาฉุนคมกริบ เต็มไปด้วยความสงสัย "ศิษย์น้องเล็ก สำแดงพลังแห่งมหาวิถีของเจ้าออกมาหน่อย ข้ารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล"
อวิ๋นหลานเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ใช่ๆ ศิษย์พี่ก็สงสัยเช่นกัน ว่าเป็นมหาวิถีเช่นไรกันแน่ ถึงกับทำให้แม้แต่เจตจำนงของมหาผู้สามารถแห่งยุคบรรพกาลระดับสูงสุดยังด้อยกว่าเจ้า"
ทุกคนกรูกันเข้ามา
ภาพการต่อสู้ภายในหอของฉินอิ่น พวกเขาเห็นกับตา พลังแห่งมหาวิถีของฉินอิ่นดูมีบางอย่างแตกต่าง ทว่าก็มิอาจบอกได้ว่าผิดปกติตรงไหน อยากสัมผัสด้วยตาตนเองเสียหน่อย
เมื่อเห็นแววตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ฉินอิ่นก็ไม่หวงห้าม ล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องปิดบัง และก็ไม่ใช่ความลับอะไรอีกแล้ว ทุกคนก็เห็นกันหมดแล้ว
"ได้"
รับคำแล้ว นัยน์ตาของฉินอิ่นก็เปล่งรัศมีสีทองส่องโลก ก่อนที่กระบี่ปราณอันทรงอำนาจจะแผ่ซ่านไปทั่ว สะท้านไปทั้งสี่ทิศ
ทุกคนล้วนอยู่ในแดนกระบี่ ในชั่วขณะที่แดนกระบี่คลี่ออก ร่างกายของพวกเขาล้วนสั่นสะท้านเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างน่าประหลาด
ความรู้สึกสั่นไหวที่มิอาจบรรยายได้ผุดขึ้นในใจ
"พลังแห่งมหาวิถีช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!" หลี่ซื่อเยวียนมีสีหน้าตื่นตะลึง แทบไม่อยากเชื่อ
"ชัดๆ ว่าเป็นมหาวิถีขั้นสอง แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับมีบางสิ่งอยู่เหนือมหาวิถี? ข้าเข้าใจผิดไปหรือ?" หลี่ซื่อเยวียนขมวดคิ้วแน่น คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
เรื่องเช่นนี้ ไม่เคยพบเห็น และไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
มหาวิถีขั้นสอง ต่อให้เป็นมหาวิถีชั้นยอด ก็ไม่มีทางทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่ามหาวิถีของตัวเองกำลังสั่นสะท้านได้