คำพูดของฉินอิ่น ทำให้สีหน้าผู้คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนและแดนศักดิ์สิทธิ์สร้างปฐพีหม่นทะมึน
เคยเห็นคนหน้าไม่อาย แต่ไม่เคยเห็นคนหน้าไม่อายถึงเพียงนี้
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้ทำร้ายฉินอิ่นแม้แต่เส้นผมเดียว แต่ฉินอิ่นกลับคุยโวเกินจริง อ้างว่าตนเองเกือบเอาชีวิตไม่รอดและยังเรียกร้องค่าชดเชย!
ให้ตายสิ!
คนอื่นๆ ต่างก็ได้เห็นระดับความหน้าไม่อายของฉินอิ่น และพากันรู้สึกโชคดีที่เมื่อครู่ไม่ได้ถูกความโลภบดบังสติ มิฉะนั้น ตอนนี้คนที่ถูกกรรโชกรีดไถคงเป็นพวกตน
"ได้ยินว่าฉินอิ่นคนนี้ในแดนลับไท่ฮวง ปล้นผู้บำเพ็ญอิสระไปไม่น้อย มีฉายาว่าฉินฉกรรจ์"
"เป็นโจรฉกรรจ์จริงๆ การที่เขาไร้เทียมทานมีโจรฉกรรจ์ผุดขึ้นมา ไม่ใช่เรื่องดีเลย"
"ใครว่าไม่ใช่เล่า? ต่อไปหากคิดจะจัดการกับฉินอิ่น ก็ต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดีแล้ว"
ผู้คนมากมายถกเถียงกัน
ชื่อเสียงของโจรฉกรรจ์ ก็แพร่สะพัดไปในหมู่แดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย
นับจากนี้ เกรงว่าในแดนสวรรค์บรรพกาลจะปรากฏโจรฉกรรจ์เสียแล้ว แถมยังเป็นพวกหน้าไม่อายอย่างถึงที่สุด
สร้างความปวดหัวให้ผู้คนไม่น้อย
แววตาลู่ชิงอีเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะยิ้มประหลาด แล้วส่งกระแสเสียงให้อวิ๋นหลานว่า "สมองของศิษย์น้องเล็กนี่หลักแหลมนัก ข้ายังนึกไม่ถึงเลย"
อวิ๋นหลานกลับส่งเสียงฮึเบาๆ "สมองของเจ้า นอกจากเอาไว้เท่แล้ว คิดอะไรออกกัน?"
"จะเทียบกับศิษย์น้องเล็กได้อย่างไร"
บัดซบ!
ข้าเองที่ปากเสีย ไม่น่าพูดเรื่อยเปื่อยเช่นนี้
ลู่ชิงอีอัดอั้นตันใจนัก
อีกทั้งยังพลอยยกระดับฐานะของศิษย์น้องเล็กในใจศิษย์น้องอวิ๋นหลานขึ้นอีกขั้นอย่างไม่ตั้งใจ ช่างน่าอนาถนัก
ลู่ชิงอีใช้มือปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเบาๆ ท่วงท่าประหนึ่งเซียนพลิ้วไหว มองไปยังผู้อาวุโสอิน แล้วกล่าวด้วยท่าทางทรงธรรมว่า "ศิษย์น้องเล็กพูดไม่ผิด หากพวกข้าไม่มา เกรงว่าศิษย์น้องเล็กคงประสบเคราะห์แล้ว พวกเจ้าควรชดใช้ความเสียหายให้ศิษย์น้องเล็ก"