ภาพต่อจากนั้นทำให้หัวใจผู้คนบีบรัด อดสงสารผู้อาวุโสจูขึ้นมาไม่ได้
ผู้อาวุโสจูถูกทุบตีจนร้องขอชีวิตอย่างบ้าคลั่ง แต่ลู่ชิงอีเหมือนไม่สนใจแม้แต่น้อย ระดมโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นาน ผู้อาวุโสจูก็เต็มไปด้วยเลือด เนื้อตัวเละจนมองไม่เห็นสภาพเดิม ใบหน้าบวมราวกับหัวหมู ทำเอาคนที่เห็นถึงกับหลุดขำออกมาโดยไม่ตั้งใจ
น่าสมเพช
น่าสมเพชเกินไปแล้ว!
ลู่ชิงอีคนนี้ ก่อนหน้านี้แม้จะมีชื่อเสียงเลื่องลือ แต่ก็ไม่เคยโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ วันนี้เกิดอะไรขึ้น?
ผู้อาวุโสที่เหลือจากสองแดนศักดิ์สิทธิ์พาผู้อาวุโสจูที่แทบสิ้นลมตลอดจนผู้อาวุโสอินเตรียมจะออกจากที่นี่
ไม่คิดว่าลู่ชิงอีจะยังไม่หยุด ตบฝ่ามือออกไปหนึ่งครั้ง ผู้อาวุโสทุกคนถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างจังทุกคน เกิดอาการมึนงงตาลาย กระอักเลือดออกมาโดยตรง
ฉินอิ่นเองก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน "ข้ารู้สึกว่าศิษย์พี่ลู่กำลังไฟแรงเหลือเกิน สุนัขที่ผ่านทางมาคงต้องโดนตบไปด้วยหนึ่งที"
ในที่สุดลู่ชิงอีก็หยุดมือ หันไปทางสองแดนศักดิ์สิทธิ์ "ไสหัวไป!"
"ถ้ายังไม่ไสหัว เดี๋ยวก็โดนกระทืบต่อ"
ผู้อาวุโสของสองแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่กล้าหันหลังกลับด้วยซ้ำ รีบถอยหนีไปจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้อย่างน่าสังเวช
ไม่นาน ลู่ชิงอีและอวิ๋นหลานก็กลับมาอยู่ตรงหน้าฉินอิ่น
"เอาออกมา" อวิ๋นหลานถลึงตาใส่ลู่ชิงอี แบฝ่ามือขาวดุจหิมะออก
ลู่ชิงอีตะลึง "ศิษย์น้องอวิ๋นหลาน เอาอะไร?"
อวิ๋นหลานพูดอย่างเย็นชา "ของที่เจ้าเพิ่งเอาจากตัวพวกเขามา"
ลู่ชิงอี "..."
ได้แต่ว่าง่ายส่งมอบทั้งหมดให้ วางลงบนมือของอวิ๋นหลาน
อวิ๋นหลานเปลี่ยนสีหน้าในทันที ยิ้มหวาน "ศิษย์น้องเล็ก ทั้งหมดนี่เป็นของเจ้า"
ลู่ชิงอีหน้าเปลี่ยนเป็นดำทันใด "ศิษย์น้องอวิ๋นหลาน ข้าเองก็เป็นคนที่ออกแรงมากที่สุด เหตุใดจึงยกให้ศิษย์น้องเล็กทั้งหมด?"