อาภรณ์เขียวครามหนึ่งชุด เท้าเงามังกรเขียวเหินหาว ผมดำพลิ้วไหว เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็มีฤทธิ์อำมหิตไร้รูปแผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศ ดวงดาราสั่นสะเทือน นี่คือเขาไร้เทียมทาน ลู่ชิงอี
อีกผู้หนึ่ง กระโปรงเรียบง่ายไร้การตกแต่ง ม้วนภาพวาดดุจแพรไหมและรุ้งกินน้ำ ล้อมรอบร่างของนาง ในมือถือพู่กันสูงเท่าตัวคน ขนพู่สามพันเส้นเริงระบำ งดงามราวกับสตรีในภาพวาด เท้าเปล่าเปลือยยืนอยู่ นั่นคืออวิ๋นหลานผู้ได้สมญานามว่าเซียนแห่งการวาดภาพ
เพียงแค่พวกเขาสองคนปรากฏตัว ห้วงอวกาศทั้งมวลก็ตกอยู่ในบรรยากาศสงบนิ่งและเคร่งขรึม
ศิษย์ลำดับสี่สิบเจ็ดและลำดับสี่สิบหกแห่งเขาไร้เทียมทาน ยิ่งเป็นอสูรร้ายไร้เทียมทานที่เลื่องลือไปทั่วแดนสวรรค์บรรพกาลมาก่อนแล้ว
บัดนี้ลงจากภูเขาอีกครั้ง ไม่อาจไม่ให้จิตวิญญาณผู้คนสั่นสะเทือนได้
“คิดไม่ถึงว่าเป็นลู่ชิงอีและอวิ๋นหลาน พวกเขาสองคนมีชื่อเสียงดุดันโฉดฉาวนัก!”
“การคัดเลือกสู่แดนสวรรค์บรรพกาลครานั้น ลู่ชิงอีก็ลงมือปราบผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์สร้างปฐพี ยังพลิกฝ่ามือปราบผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน เจ้าหมอนี่ ดูภายนอกสุภาพอ่อนโยน แต่อารมณ์ร้ายกาจถึงที่สุด”
“ได้ยินว่า เขาไร้เทียมทานล้วนเป็นพวกปกป้องพวกพ้องอย่างถึงที่สุด สองแดนศักดิ์สิทธิ์ร่วมมือกันหมายจะประหารฉินอิ่น เรื่องนี้ เกรงว่าคงไม่จบง่าย ๆ แล้ว”
ผู้คนมากมายพากันสูดลมหายใจเย็นเยียบ เมื่อเห็นลู่ชิงอีและอวิ๋นหลาน แม้แต่ผู้อาวุโสจากบางแดนศักดิ์สิทธิ์ ก็มีไม่น้อยที่เคยได้รับความเสียหายจากทั้งสองคน
จนถึงตอนนี้ เมื่อนึกขึ้นมา ก็ยังรู้สึกหนังศีรษะชาเล็กน้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ชื่อเสียงการปกป้องพวกพ้องของเขาไร้เทียมทาน ยิ่งโด่งดังไปทั่วแดนสวรรค์บรรพกาล
ช่วงปีแรก ๆ ที่ลู่ชิงอีและอวิ๋นหลานยังไม่เติบใหญ่ จอมดาบนิทรานามอาฉุนก็เป็นผู้ไล่ล่าถึงหน้าประตูด้วยกระบี่ เพียงลำพัง จนกระทั่งอีกฝ่ายถูกฟันพังยับเยินถึงจะหยุด
ตอนนี้ฉินอิ่นถูกสองแดนศักดิ์สิทธิ์กดดัน ด้วยนิสัยของเขาไร้เทียมทานแล้ว คงยากจะเลิกรากันด้วยดี