"ไม่ได้ หว่านเอ๋อร์ ข้าทำเช่นนี้ไม่ได้"
ฉินอิ่นปฏิเสธคำขอของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์โดยตรง นั่นทำให้แววตาของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ปรากฏแววหม่นหมอง
"เป็นเพราะข้าเคยอัปลักษณ์ก่อนหน้านี้หรือไม่? เลยทำให้ท่านพี่ฉินอิ่นมีเงาในใจ?" ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยความเศร้าสร้อย
ฉินอิ่นส่ายหน้าทันที ประคองใบหน้าอันงดงามหาที่ติมิได้ของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ขึ้นมา "ไม่ มิใช่เช่นนั้น เจ้าคือสตรีของข้า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเช่นไร ก็เป็นสตรีผู้เป็นของข้าฉินอิ่น"
"เพียงแต่ เจ้าฟังข้าก่อน ร่างกายของเจ้ามีร่างกายพิเศษ ด้วยสิ่งนี้ ข้าจึงยังไม่อาจร่วมปรนนิบัติสามีภรรยากับเจ้าได้ในตอนนี้"
"นี่เพื่อตัวเจ้าเอง"
ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ย่อมไม่รู้ว่าร่างกายพิเศษที่ฉินอิ่นกล่าวถึงคือสิ่งใด แต่นางก็ยิ้มหยาดเยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว "ท่านคือผู้มีพระคุณของข้า ข้าเชื่อทุกสิ่งที่ท่านกล่าว"
"เพียงแต่ ข้ามีร่างกายอะไร? ทรงพลังมากหรือ?"
ฉินอิ่นไม่ได้บอกความจริงออกไป การบอกซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ในตอนนี้ก็ไม่มีความหมายมากนัก
เพียงแต่พยักหน้ากล่าวว่า "ย่อมทรงพลัง ร่างกายนี้ เมื่อตื่นขึ้นแล้ว ต่อให้เป็นซ่างกวนหล่านเยว่ที่อยู่ต่อหน้าเจ้า ก็หาได้เป็นสิ่งใดไม่"
"จริงหรือ!" ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ดีใจอย่างยิ่ง
นางปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร
อย่างน้อยที่สุด นางก็ไม่หวังจะถ่วงเท้าฉินอิ่น
ฉินอิ่นแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน แต่หากตนเองอ่อนแอไร้ความสามารถไปชั่วชีวิต จะมีสิทธิ์อะไรไปยืนเคียงคู่กับฉินอิ่นได้?
"จริงสิ ข้าจะหลอกเจ้าได้อย่างไร?"
กล่าวจบ ฉินอิ่นจัดแจงให้ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์นอนลง ส่วนตนเองนั้นเพื่อระบายไฟราคะ ก็หมุนตัวออกจากห้องไป อยู่ต่ออีก เกรงว่าจะทนไม่ไหวจริงๆ
อย่างไรเสีย ข้างหมอนก็คือสตรีงามล่มเมืองเช่นนี้ ผู้ชายคนใดจะทนไหวเล่า?
ทั้งคืนมิได้หลับใหล ฉินอิ่นหลอมกลั่นไอมรณะที่ดูดซับมาได้
ไอมรณะจากคนนับร้อย และไอมรณะของหลินเอ้อหู่ที่เกือบถึงขั้นแปรสมุทร ไอมรณะเหล่านี้ทำให้ฉินอิ่นทะลวงผ่านสองระดับภายในคืนเดียว บรรลุถึงขั้นคลังวิญญาณระดับหก